X
تبلیغات
همراه با چهارده معصوم (ع)ویاران

همراه با چهارده معصوم (ع)ویاران

شاهکارهای ادب فارسی

دوبیتی ها وفراقی های رایج در کوچ نهارجان در ده های اخیر

 

سلام نواهای زیر که توسط زنان روستای کوچ در مجالس عزا ی زنانه خوانده می شود و تعدادی از این نواها گاهی در پشت کار قالیبافی ویا در هنگام دروی گندم ویا در شبهای زمستان در مراسم آتشانی به عنوان فراقی در دوری از مسافر به غربت رفته ویا سربازی که درشهری دور سربازاست ئغریب است و یا در دوری از یار ئدوست وخواهر وبرادر و-که از هم جدا شده اند- به عنوان فراق خوانده می شود وبیانگر درد وفراق وجدایی است واما برگردیم به مجلس نواخوانی زنانه :

بصد خواری بزرگ کردم درختی           که درسایه ش نشینم گاه ووقتی        سمال آمد درخت ازریشه برکند        بسوزد این چنین طالع و بدختی.

2-ای چرخ فلک چرا چنینم کردی ؟    برسنگ زدی ونگین نگینم کردی 

دراول عمر خود ندیدم خوبی       در آخر عمر گوشه نشینم کردی.

3-غربت خراب ومو خراب غربت         مو(من) گوشه نشین آفتاب غربت

شاالله که نیایه آب از غربت      تا مو نکشم جور وجفا ازغربت .

4- در غریبی ناله کردم ، هیچ کس یادم نکرد        در قفس جان دادم وصیاد ، آزادم نکرد

همتی می خواستم ازگردش چرخ فلک      چرخ بی همت خرابم کرد وآزادم نکرد.

5-آنجا که غریب ناله ی زار کند       آنجا که غریب ، روی به دیوار کند 

آنجا که غریب ، شربت آبی طلبد         مادر نبود که گریه بسیار کند.

6-آنجا نبودم که نقره پاشون کنم       آنجا نبدم (نبودم) که جانرا قربون کنم 

آندم که تو خود بار سفر می بستی       مو خود بکشم ، ترا ، پشیمون کنم .

7-الهی در غریبی ، کس نمیرد      فراق راه دور هیچ کس نبیند 

فراق راه دوری که مو دیدم ، مسلمان ف نشنود ، کافر نبیند.

8-زدست مرگ،بیکس مانده یم مو (من) چومجنون ستمکش مانده یم مو (من)

زدست مرگهای ناگهانی        بخاک پای هرکس ، مانده یم مو(=من).

9-ما غم زده ها که روی ، به بغداد کنم (= کنیم)        از کوچک واز بزرگ خود یاد کنم (کنیم)

از کوچک وازبزرگ، کسی زنده نماند              در کعبه ودرمدینه ، فریاد کنم (=کنیم).

اززبان خواهر متفی:10- یارب چه مشد (چه می شد) مرگ برادر نمبد (نمی بود)     این شال عزا برسر خواهر، ن م بد (= نمی بود)     

یارب ، چه میشد که خواهرا  می مردند         این داغ گران بر دل خواهر ن م بد ( نمی بود).

 از زبان زن تسلیت گو  :11-ای خواهر دلکباب ، چونت پرسم ؟     بنشسته به درد وداغ ، چونت پرسم ؟

غمهای جان وجملگی بر دل مو (ما)    ای سوخته ی نامراد چونت ، پرسم ؟.

تسلیت گو :12- ما آومده یم  باز که احوال بپرسم ( بپرسیم)     احوال جدایی وشب تار بپرسم (بپرسیم)

چونید ،زغمها وچون ؟می باشید         احوال شما ، مونس وغمخوار، بپرسم(=بپرسیم).

اززبان صاحب عزا:13-بیا بنشین واول از وطن گوی        دوم از آن گل شیرین سخن ، گوی 

سخنهایی :ه آن گل ، با شما گفت         بیا بنشین ویک یک را به من، گوی.

از زبان زن صاحب عزا: 14-دیدی که فلک به ما چه بیدادی     در گوشه بگشت وغم مرا ،وادی، کرد(وادیکرد= پیدا کرد).

در گوشه بدم (بودم) وغم نمیشناخت مرا         روستان بگریست ودشمنان شادی کرد .

از زبا ن تسلیت گو:154-چنو ناله مکن که جان ندارم    توانای ناله ی سوزان ندارم 

 چنو باران غم باریده بر دل   که مو درد ترا  درموان ندارم .

از زان صاحب عزا : 16- بیا تا ما وتو همراز باشم ( باشیم )چو کفتربر گلوی چاه ، باشم

اگر فکفتر نناله ، ما بالم ( بنالیم)     زحال یک دگر آگاه ، باشم (باشیم).

از زبان خواهر متوفی :

17- در دل خواهرو(خواهران) چنین ، می باشه       با داغ وفراق ف هم نشین می باشه (می باشد

با داغ وفراق وبا غم واندیشه         تا روز قیامت این چتین می باشه .

جواب زن صاحب عزا :18- آن خواهر دلکباب مو (من) خواهم  بود      بنشسته به دردوداغ ف مو خواهم بود

غمهای جهان وجملگی بر دل مو       آن سوخته ی نامراد ، مو خواهم بود .

     صاحب عزا:

19-شما که امدید پرسید که چونم ؟چو مرغ سربریده ، غرق خونم 

چولاله داغ دارم بردل خود      چو گلهای بنفشه ف سر نگونم

صاحب عزا :20-آن گل که کشید خط، بر دیوار خونه   بگفتا مو روم ،این خط بمونه 

اگر قومو(قومان) بیاند (بیند)احوالف پرسند     بگو بگریخت از دست زمونه (زمانه)م

صاحب عزا :21- فلک بر بام ما رازینه(=راه پله ساختمان راگویند) داره   فلک با دل پر کینه داره 

یه هر سال وبه هریک نیمه ی سال فلک از ما عزیز برده داره (دارد) .

صاحب عزا از زبان متوفی بخواند :22-در اول فصل جوانی بی سر وسامان شدم        با هزاران آرزو پابند این زندان شدم 

در جوانی قسمتم شد کنج این محنت سرا     یارب آزادی رسان ف پیرغم دوران (کنعان) شدم .

23- صاحب عزا :یارب چه کنم ؟ که این دلم پر درده    رنگم چو حنا وگونه ی مو (من) زرده 

چرخ همه همسران مو در گرده     چرخ من بی چاره چنین ناگرده.

24- افسوس که چرخ همدمم ،بی دم شد    پشتم چو کمان آهنی بود ، خم شد

آن آینه  دل که روشنایی می داد      زنگار گرفت وروشنایی  کم شد .

صاحب عزا:25-افسوسکه مرگ بی حبر می آید      پیمانه که پرشود ، اجل می آید

هرنیک وبدی که می کنیم دردنیا          فردای قیامت بنظر می آید.

تسلیت گو:26-افسوس که آدمای دانا رفتند         شیرین سخنان مجلس آرا رفتند

آنها که بصد زبان سخن می گفتند           چون باد شدند به کوه وصحرا رفتند.

27-ازبان صاحب عزا: چه شد آن کس که با ما مهربان بود    چو چتری برسر ما سایه بان بود

چو چتر افتاد ومو (من) حیران بماندم    چو چوب خشک در صحرا بموندم (بماندم).

28-اززبان متوفی خوانند:دریغا من ندانستمطریق زندگانی را    که بیهوده تلف کردم ایام جوانی را

کشیدم زحمت بسیار بپای هرکس ونا کس       ندانستم بقایی نیست این دنیای فانی را .

29تسلی تگو در مرگ جوان ازدسترفته جوانان زار میرند زار میرند(می روند)  به گل مانند که بر گلزار میرند(می روند )

به گل مانند چو گلهای صباحی      بصد حسرت بزیر خاک میرند (=میروند).

   در مرگ جوان ازدست رفته خوانند:30-امروز مرا گریه بکار افتاده       از گوشه باغ ما نهال افتاده 

از گوشه ی باغ ما نهال سبزی               این دیده ی روشنم ، غبار افتاده .

   صاحب عزا ـ31-ای فلک سر گشته ی اهل فناکردی مرا     از چمن انداختی ، از جان جدا کردی مرا 

ای فلکف رحمی نکردی بر من واحوال من   چون سیه پوشان دشت کربلا کردی مرا .

32-صاحب عزا خطاب به متوفی خواند :گر مو زچنین روز خبر می داشتم     دیدار زدیدار تو کی بر می داستم 

کی میگذاشتم کهدیده بر خاک نهی     خاک قدمت بدیده بر می راشتم. 

   در مرگ جوان خوانند :

33جوان بودی که نخل تور (ترا) ببستند     جوانان دگر در غم نشستند 

جوان بودی ، زخود بهره ندیدی      بصد حسرت سر خاکت ببستند .

----در مرگ مادر :

34مادر که مرا بناز می داشت برفت      غم بر دل مو روا نمی داشت برفت 

آن کس که مرا به غم نمب تونست(نمی توانست)  دید      بر اسب اجل نشست وچون باد برفت .

صاحب عزا :35-دیدی که چه شد طالع فیروزم           دیدی که بکام دشمنان شد روزم 

مو(من)جامه شب رنگ نمی پوشیدم      از جامه ی شب رنگ بتر شد روزم.

صاحب عزا :36-چه طالع بود یارب طالع ما  دراین عالم چه اومد برسر ما 

 همان ابری که از دریا بر آمد      نبارید تا نیامد بر سر ما .

خطاب به متوفی :37قدت شمشاد وناخنها قلم بود      دراین ایام سوگ تو، ستم بود 

دراین موقع که گلها گشته نمناک           قد شمشاد تو افتاده یر خاک .

  در مرگ برادر : 38- هرکس که برادر عزیزی دارد      درنقره نشانده که نگیی دارد

هرکس که ندارد زقیامت خبری         ازروی دلم نشانه ای بر دارد.

39- در خاک تویی وبر سر خاک مویم (منم)       بی غم تویی بغم گرفتار مویم (منم)

تو تکیه بجای جاودانی زده ای           با طعنه ی دشمنان گرفتار مویم (منم).

خطاب به متوفی بر سر خاک متوفی :40-آیم بسر خاک تو روزی صد وبیست     خشتای سر لحد بحالم مگریست      گرازتو بپرسند سر خاکت کیست ؟   خود می دانی که سوخته ی زار تو کیست !

41- در مرگ عزیز ازدست رفته :

فلک ! کور شی (شوی) که کور کردی چراغم     ببردی بلبل خوش خوان باغم 

ببردی بلبلم ، زندان نمودی      دگر بلبل نمی خواند بباغم!

42- از سر کوی شهادت خبری می آید           ناله ی سوخته ی با اثری می آید

می رود هوش زسرم  صاحب این ناله که کیست ؟    یا که این دود کباب از جگری می آید!

43-گر طالع بر قرار می بود مرا     با شهر کسان چه کار می بود مرا 

با شهر کسان وبا دیارمردم         در خانه ی ما قرار می بود مرا.

44- مرا باور نمی آید که ماه از آسمان رفته      مرا باور نمی آید که خورشید از جهان رفته 

از آن ماه وازان ابرو وزان  محراب پیشانی         مرا باور نمی آید عزیزم از میان رفته .

45-سیه طالع زمادر زاده بودم     بغمهای جهان آماده بودم 

در آن روزی که طالع می نوشتند     یقین مو از قلم افتاده بودم (این مورد درفراقی ها ودوبیتیها مشترک خوانده می شود )

46-برخیز ته (تا) برم (برویم) ازاین ولایت من وتو      تو دست مرا بگیر ومو دامن تو 

جایی برویم که هردو بیمار شویم     تو از غم بیکسی ومو از غم تو .

47--سرت بردار ته (تا) مو رویت ببینم     کمند طاق ابرویت ببینم

کمند طاق ابرو گرد گرفته     به دسمال کتان گردش بگیرم .

48- زینت دوش نبی روی زمین جای تو نیست     دامن دشت بلا منزل وماوای تو نیست

هر کجا می نگرم آن رخ تو جلوه گر است            جای یک بوسه ی من بر همه اعضای تو نیست .

49-شب نیست که آهم بثریا نرسد            از چشم ترم قطره به دریا نرسد

ترسم که دگر هیچ نباشد روزی    دیدار به دیدار رسد یا نرسد .

50- فلک با عترت طاها بسی جور وجفا کردی     تو آن ظلمی که اندر کربلا کردی ، کجا کردی ؟

دل عالم بسوزد از برای کشتن قاسم         تو جسمش طوتیا (توتیا ) کردی ، کجا کردی ؟

51-فلک زد بر بساطم پشت پایی    که هر خاشاک من افتاده جایی 

بجان مب پرورد او حاصلی را       در آخر بشکند صاحب دلی را .

52-فلک دانی که من  این دم         غریب کنج زندانم       بده مهلت که تا بینم   دمی روی عزیزان 

عزیزانم که زندانند اگر بینند   مرا یک دم     دگر آزاد می گردم از این  حال پریشانم .

53-الف بودم زداغت دال گشتم               گلی بودم زداغت خار گشتم 

گلی بودم میان تازه گلها                زداغت بی پر وبی بال گشتم .

54- ما غمزده ها زکربلا می آییم          پوشیده سیاه به هر عزا می آییم 

ما غمزده ها حسین را ناداریم (بگذاردیم)      ایا به چه رو زکربلا می آییم .

55-ای تشنه لب تو طاقت خنجر نداشتی         گویا غریب بودی ومادر نداشتی 

غسلت که داد ، کفنت را که برید ودوخت      بر حالت غریبی  تو ایا دل که سوخت ؟

56- سفر کردی سفر دور کردی      خودت زرد ومرا رنجور کردی 

سفر کردی که غم ازدل برویید             دو چشم روشنم را کور کردی !

57- ببردند گل گل از گلخانه بردند         ببردند گل به غسالخانه بردند

دمی که آب کافورش بریزند          رمق از پا ونور ازدیده بردند.

58-فلک چو طرح جدایی میان ما انداخت      ببین ترا بجا ومرا کجا انداخت

 تورا به کنج لحد ومرا به غربت وغم     که ؟ سنگ تفرقه اندر میان ما انداخت .

59- ای فلک سر گشته ی اهل فنا کردی مرا     از چمن انداختی از جان جدا کرذدی مرا 

ای فلک رحمی نکردی بر من واحوال من        چون سیه پوشان دشت کربلا کردی مرا .

60- فراق رنگ مرا هم چو کهربا کرده     رفیق روز وشبم را زمن جدا کرده 

اگر به ملک غریبی بهم رسیم  روزی      ببین که داغ جدایی به من چها کرده !

61-سفید مرغی بدم (بودم ) بر شاخ پسته       به هر سو مینگرم بالم شکسته 

به هر سو مینگرم نه قوم  ونه خویش     غبار بیکسی بر مو (من) نشسته-----

 62-سفید مرغی بدم (بودم) بر شاخساری      بخوار می گرانم روزگاری 

بخواری میگذرانم روز وشی را           که شاید این دلم گیره قراری 

63-تابستونه بر لب بومت (بامت) خواهم         بر سبزه وبر آب روانت خواهم 

بر سبزه  و بر آب روان جای تو نیست        بر خیز وبیا که میان همسرانت خواهم .

64- تابستونه وعالم آورده خوشی      از چوبک تر چه غنچه ها بر جوشید  مردم همگی سرخ وسفید می پوشند         مو از غم تو شال عزا خواهم پوشید.-----

65-شبهای دراز که ناله ی زار کنم         چون مار گزیده روی به دیوار کنم 

مردم گویند که ناله ی زار تو چیست ؟      مو(من9 ناله ی زار برای غمخوار کنم 

66-ای دوست خوش آمدید به غم خانه ی ما      روشن کردید خانه ی ویرانه ی ما 

شیرین تر ازاین سخن نمی تونم  گفت       هر جا که قدم گذاردید بر دیده ی ما 

67-بر کنده شده سنگ سر صفه ی ما       بر کنده شده سلام هر روزه ی ما 

دیدار که هر صبح ومساء می دیدم           بر کنده شده دیدار هر روزه ی ما 

68-چه می بود گر فلک درمانده می بود   زروی آدمی شرمنده می بود 

چه می بود آدمی مثل گیاهی       گهی می مرد ، گهی هم زنده می بود.

69-ای چرخ فلک خرابی از کینه ی توست       بیدادگری پیشه ی دیرینه ی توست 

ای خاک اگر سینه ی تو بشکافند       بس گوهر قیمتی که در سینه ی توست 

70- یک نیم دلم کباب ویک نیم خراب         یک نیم بسوخت زداغ ونیمی زفراق

گر داغ وفراق هردو بیایند بر مو (من)          از داغ ننالم که بسوختم زفراق-----

71-جوانها می روند دسته به دسته         جوانها می روند نالان وخسته 

جوانها می روند که گل بچینند       قد رعنای تو در خاک نشسته 

72-ای روست خوش آمدید صفا آوردید        صد خدمت شایسته بجا آوردید 

صد رحمت وآفرین بر آن عقل شما          امروز بزرگتری بجا آوردید

73-غبار از روی دنیا کم نمی شه   دل مو هم دمی بی غم نمی شه 

دل مو چون مثال نان خشکی        ز آب حوض کوثر نم نمی شه (نمی شود)

74-خوش آمدید که خوش آمد مرا زآمدنت       هزار جان گرامی فدای یک قدمت 

 هزارجان گرامی فدای چهره ی ماهت         که گشت جان ودلم روشن از صفای قدمت .

75-پیشون سرا گرد وغبار آورده     چهار گوش سرا بنفشه بارآورده

دیدار که هر صبح ومساء می دیدم           امروز خدا زمو (من) زوال آورده ..-----

76فلک از مو (من) چه می خواهی جوانم       نه دنیا دیده ام    نه شاد کام 

برو بر مله ی (محله ) ی پیران گذر کن       اگر پیری نباشه مو (من ) غلامم.

77-افسوس که گل رخان کفن پوش شدند         از خاطر یک دگر فراموش شدند 

آنها که بصد زبان سخن می گفتند          یارب ! چه شنیده اند که خاموش شدند.

78-کدوت صیاد تیر مارین زد        نه در خواب ونه در بیداریم زد 

 الهی بشکند دست تو صیاد         که تیر بر خوشه ی ملواریم زد (مروارید منظوراست)

79-دو چشم بر راه دارم کی می آیی/ دل پرآه دارم کی می آیی؟

مثال روزه داران دذر شب عید         نظر برراه دارم کی می آیی؟

80- ای که بر خاک من تازه جوان می گذری         هیچ داری زدل مادر پیرم خبری ؟

نوجوان بودم آرزو بسی داشت دلم   لیک  نیردم من ازاین غمر فانی ثمری.----

81-بیا ازدر درآ مثل همیشه         غمهایت از دلم بیرون نمی شه 

غمهایت بر دلم گشته درختی       که کرده شاخ وبال انداخته ریشه 

82-چنان زردم که زردآلو نباشد        به رنگ من گل آلو نباشد 

چنان زرد وضغیف ونا توانم             بنفشه در کنار جو نباشد

83-می پنداشتم عزیزم هنیشگی خواهد بود      چون نقره ی خوب دورنگین خواهد بود 

نمی دونستم زبخت بر گشته ی خود        مو زنده ویار زیر زمین خواهد بود 

84-گریاد کنم دولت ودوران خوره (خودرا)      صد چاک دهم بخیه ی گریبان خوره (خودرا)

صد چاک دهم بخیه ی نو دوخته را        تا خلق ببینند جگر سوخته ره (را)

 از زبان دختر متوفی : 

85-در سرای بابا که رسیدم     سلام کردم  علیکی نشنیرم 

همان خاکی که بابا پانهاده       مثال سرمه بر چشمم کشیدم.

صاحب عزا خواند :

76فلک از مو (من) چه می خواهی جوانم       نه دنیا دیده ام    نه شاد کام 

برو بر مله ی (محله ) ی پیران گذر کن       اگر پیری نباشه مو (من ) غلامم.

77-افسوس که گل رخان کفن پوش شدند         از خاطر یک دگر فراموش شدند 

آنها که بصد زبان سخن می گفتند          یارب ! چه شنیده اند که خاموش شدند.

78-کدوت صیاد تیر مارین زد        نه در خواب ونه در بیداریم زد 

 الهی بشکند دست تو صیاد         که تیر بر خوشه ی ملواریم زد (مروارید منظوراست)

79-دو چشم بر راه دارم کی می آیی/ دل پرآه دارم کی می آیی؟

مثال روزه داران دذر شب عید         نظر برراه دارم کی می آیی؟

80- ای که بر خاک من تازه جوان می گذری         هیچ داری زدل مادر پیرم خبری ؟

نوجوان بودم آرزو بسی داشت دلم   لیک  نیردم من ازاین غمر فانی ثمری.----

81-بیا ازدر درآ مثل همیشه         غمهایت از دلم بیرون نمی شه 

غمهایت بر دلم گشته درختی       که کرده شاخ وبال انداخته ریشه 

82-چنان زردم که زردآلو نباشد        به رنگ من گل آلو نباشد 

چنان زرد وضغیف ونا توانم             بنفشه در کنار جو نباشد

83-می پنداشتم عزیزم هنیشگی خواهد بود      چون نقره ی خوب دورنگین خواهد بود 

نمی دونستم زبخت بر گشته ی خود        مو زنده ویار زیر زمین خواهد بود 

84-گریاد کنم دولت ودوران خوره (خودرا)      صد چاک دهم بخیه ی گریبان خوره (خودرا)

صد چاک دهم بخیه ی نو دوخته را        تا خلق ببینند جگر سوخته ره (را)

 از زبان دختر متوفی : 

85-در سرای بابا که رسیدم     سلام کردم  علیکی نشنیرم 

همان خاکی که بابا پانهاده       مثال سرمه بر چشمم کشیدم.

صاحب عزا خواند :

86-آنها که دل کباب دارند مایم(ماییم)         گل دسته بزیر خاک دارند مایم ( ماییم )

آنها که کنار موج دریا هستند  آن گوشه نشین موج دریا مایم ( ماییم).

87-اگر درد دلم هم چین بمونه ( بماند ) یقین دارم که بر مو (من) جان نمونه (نماند )

اگر درد دلم با کوه بگویم            که کوه لرزه وخلق حیرو (حیران ) بمونه (بماند).

88-دل تنگی که مو(من) دارم که داره ؟      رخ زردی که مو ( من) دارم که داره؟

سخنها می شنوم از دوست ودشمن       به دل صبری که مو ( من) دارم که داره(دارد)

89-مو( من) هرچه می کنم دل را ملامت           که آتش از کف پایم برآمد

که هرچند می کنم که دل نسوزه   دلم می سوزه تاروز قیومت (قیامت )

90-در آن خانه که بابا ناله می کرد       شکایت با گلای  لاله میکرد 

سر بالین  خود هیچ کس نمی دید         بصد حسرت گیبان پاره می کرد (بکسر کاف)-----

91-دل مو (من) غم گرفته غم گرفته       چو حمامی که دود و دم گرفته 

 که هرچند می کنم  تعجیل به رفتن         همین کوچ دامنم محکم گرفته 

92-راه اومده یم ، تمام راه آومده یم               این راه تمام خسته وزار اومده یم 

مو (من) پنداشتم که مادرم برجایه        حالاکه بیه( نیست ) مو به چه کار آومده یم ( امده ام )

93-دل مو چون جرس آخر صدا کرد       ببین چرخ فلک با ما ( مو) چه ها کرد 

 مو از چرخ فلک گله ندارم     که هرچه بر سرم آومد (آمد)  خدا کرد ( بکسر کاف)

94-دو چشم براه در دارم خدایا          عزیز ی در سفر دارم خدایا 

 به مو (من) می گند (می گویند ) عزیز تو می آیه         به دل شوق دگر دارم خدایا

95-نوجوان مرده خبر از دل لیلی دارد        ناله هایش اثر از گنبد مینا دارد 

چون شب جمعه شود مادر هرمرده جوان        بر سر قبر پسر شیون وغوغا دارد .-----

96-دوستان در بوستان چون عزم گل چیدن کنید         اول از یاران دور افتاده ، یاد از من کنید 

چون خبر ازمرگ من آید به نزدیک شما        مجلسی با هم بگیرید ، شیون وماتم  کنید

97-در غربت اگر درد بگیره بدن مو (من)         که غسل دهد یا که ببرد کفن مو (من)؟

تابوت مرا سوی بلندی بگذارید          شاید که خورد بوی وطن بر بدن مو ( من)

98-دلم تنگ است وتنگ است این دل مو (من)       نه از فولاد نه از سنگ است دل مو (من)

اگر فولاد می بود می گداختم      مگر شهر فرنگ است ، این دل مو (من)

99-دوستان ، همگی شما چطور  دوستانید ؟عزیز مرا از سر راه بردارید !

برگرانید ، پهلوی خود بنشانید    دو دیده ی روشن مرا بستانید ( بستونی)تلفظکنند .

100-دیدار تو از گل گلستان بهتر            دیدار تو از ملک سلیمان بهتر !

دیدار که هر صبح ومسا ء می دیدم           از کعبه واز مدینه وجان بهتر !

101-زدست که بنالم که خداکرد        مرا تنها چو مرغان هوا کرد !

جدایی در میان خلق انداخت          مرا از جان شیرینم جدا کرد !

102-شبا(شبها) که آتشون (آتشان) می داشته باشی (باشید )     دمادم یاد مو (من)

می کرده باشی ( باشید)

نوشتم نامه ای از پرده ی دل           به پیش یکدگر می خوانده باشی (به فتح  ش وسکون ی)

103-دلم زمرگ جوانان ، فغان وشین دارد        فغان زمرگ غلی اکبر حسین دارد 

خبر دهید جوانان اهل ایمان را          که تا بپا بکنند ماتم جوانان را 

که هرکه برده ، از او داغ نوجوان پسری      در این مقدمه دارد زحال ما خبری .

نواهای زنانه :

104- غم نگذارد که ما بی غم نشینیم یک نفس        دامن صحرا بگیرم مثل کوگ (کبک) در قفس

دامن صحرا بگیرم سر به صحرا برکنیم         نه رفیق راه مانده ، نه بجان ما نفس !

105-تابوت غریبان بدم دروازه       اصل ونسب غریب کسی نشناسه 

گر بر سر او تاج منور باشد           نام خوش او ، غریب بی کس باشد ( باشد )----

106-مآیم  که بگریم که دلم خالی شو(شود)    از کنج چشون(چشمان من)جوی آب جاری شو ( بضم ش)

مایم (می خواهم )که بگریم که زمین گل گرده (گردد)      شاید که عزیزم به وطن راهی شو (شود)

107-آنجا که منم از غریب نام نبری ( نام نبرید)     از نام بناکام غریب نام نبری (  بفتح ر وسکون ی)

مو( من ) سوخته ی راه غریبان شده یم     مو سوخته را دو باره غریان نبر ی ( نبرید)

108-زدست راه غربت  داد وبیداد       زدست راه غربت ، ناله ی زار

نمی دونم کدوم خانه خرابی!      کلید راه غربت را به مو داد؟

109-راه غربت مرا بجان آورده           گوشت های مرا به استخوان آورده 

 بهره نخورد زخانمان وفرزند          هر کس که جدایی بمیان آورده 

110-آشنایی می توان کرد وجدایی مشکل است          شربت روز جداییمثل زهر قاتل است 

حاصل عمرم تو بودی ، ای عزیز مهربان        چون تو رفتی از بر مو(من)  عمر مو بی حاصل است .

111-چرا سر گشتگی را یاد کردی (کردید)       مرا با ناله وفریاد کردی (کردید)

مگر مهر غلی در دل نداشتی ؟       که ایام گذشته ر(را) یاد کردی (کردید)

112-پدر خوب است ومادر خیلی بهتر         نهال بی عوض باشد برادر 

هزاران گر نشیند دربرابر     نمیآید زهیچ یک بوی برادر !

113-برادر جان برادر جان ، برادر         برادر دانه ی یاقوت خواهر 

اگر خواهر بمیرد در غریبی             بگیریر پایه ی تابوت خواهر

114-که خواهر بی برادر ، خوش ندارد     به هر مجلس که میره (می رود ) پشت ندارد

به هر مجلس که میره ، خوار وزاره          به دست ماند که پنج انگشت نداره (ندارد)

مرثیه از زبان حضرت زینب :

115-گفت : ای برادر باجان  ودل برابر من        بیا که مرگ حسن ریخت خاک بر سر من 

بیاکه شد دل زینب زغصه ریش آخر !        بیا که کرد معاویه کار خویش آخر 

هنوز هجر نبی آورد به فریادم         هنوز ماتم زهرا نرفته از یادم 

هنوز دیده ی خونبار در سراغ علی (ع) است    هنوز لاله ی دل داغ دار داغ علی است 

زمانه رخت سیه باز دربرم نکند         خدانکرده فلک بی برادرم نکند......

76فلک از مو (من) چه می خواهی جوانم       نه دنیا دیده ام    نه شاد کام 

برو بر مله ی (محله ) ی پیران گذر کن       اگر پیری نباشه مو (من ) غلامم.

77-افسوس که گل رخان کفن پوش شدند         از خاطر یک دگر فراموش شدند 

آنها که بصد زبان سخن می گفتند          یارب ! چه شنیده اند که خاموش شدند.

78-کدوت صیاد تیر مارین زد        نه در خواب ونه در بیداریم زد 

 الهی بشکند دست تو صیاد         که تیر بر خوشه ی ملواریم زد (مروارید منظوراست)

79-دو چشم بر راه دارم کی می آیی/ دل پرآه دارم کی می آیی؟

مثال روزه داران دذر شب عید         نظر برراه دارم کی می آیی؟

80- ای که بر خاک من تازه جوان می گذری         هیچ داری زدل مادر پیرم خبری ؟

نوجوان بودم آرزو بسی داشت دلم   لیک  نیردم من ازاین غمر فانی ثمری.----

81-بیا ازدر درآ مثل همیشه         غمهایت از دلم بیرون نمی شه 

غمهایت بر دلم گشته درختی       که کرده شاخ وبال انداخته ریشه 

82-چنان زردم که زردآلو نباشد        به رنگ من گل آلو نباشد 

چنان زرد وضغیف ونا توانم             بنفشه در کنار جو نباشد

83-می پنداشتم عزیزم هنیشگی خواهد بود      چون نقره ی خوب دورنگین خواهد بود 

نمی دونستم زبخت بر گشته ی خود        مو زنده ویار زیر زمین خواهد بود 

84-گریاد کنم دولت ودوران خوره (خودرا)      صد چاک دهم بخیه ی گریبان خوره (خودرا)

صد چاک دهم بخیه ی نو دوخته را        تا خلق ببینند جگر سوخته ره (را)

 از زبان دختر متوفی : 

85-در سرای بابا که رسیدم     سلام کردم  علیکی نشنیرم 

همان خاکی که بابا پانهاده       مثال سرمه بر چشمم کشیدم.

صاحب عزا خواند :

86-آنها که دل کباب دارند مایم(ماییم)         گل دسته بزیر خاک دارند مایم ( ماییم )

آنها که کنار موج دریا هستند  آن گوشه نشین موج دریا مایم ( ماییم).

87-اگر درد دلم هم چین بمونه ( بماند ) یقین دارم که بر مو (من) جان نمونه (نماند )

اگر درد دلم با کوه بگویم            که کوه لرزه وخلق حیرو (حیران ) بمونه (بماند).

88-دل تنگی که مو(من) دارم که داره ؟      رخ زردی که مو ( من) دارم که داره؟

سخنها می شنوم از دوست ودشمن       به دل صبری که مو ( من) دارم که داره(دارد)

89-مو( من) هرچه می کنم دل را ملامت           که آتش از کف پایم برآمد

که هرچند می کنم که دل نسوزه   دلم می سوزه تاروز قیومت (قیامت )

90-در آن خانه که بابا ناله می کرد       شکایت با گلای  لاله میکرد 

سر بالین  خود هیچ کس نمی دید         بصد حسرت گیبان پاره می کرد (بکسر کاف)-----

91-دل مو (من) غم گرفته غم گرفته       چو حمامی که دود و دم گرفته 

 که هرچند می کنم  تعجیل به رفتن         همین کوچ دامنم محکم گرفته 

92-راه اومده یم ، تمام راه آومده یم               این راه تمام خسته وزار اومده یم 

مو (من) پنداشتم که مادرم برجایه        حالاکه بیه( نیست ) مو به چه کار آومده یم ( امده ام )

93-دل مو چون جرس آخر صدا کرد       ببین چرخ فلک با ما ( مو) چه ها کرد 

 مو از چرخ فلک گله ندارم     که هرچه بر سرم آومد (آمد)  خدا کرد ( بکسر کاف)

94-دو چشم براه در دارم خدایا          عزیز ی در سفر دارم خدایا 

 به مو (من) می گند (می گویند ) عزیز تو می آیه         به دل شوق دگر دارم خدایا

95-نوجوان مرده خبر از دل لیلی دارد        ناله هایش اثر از گنبد مینا دارد 

چون شب جمعه شود مادر هرمرده جوان        بر سر قبر پسر شیون وغوغا دارد .-----

96-دوستان در بوستان چون عزم گل چیدن کنید         اول از یاران دور افتاده ، یاد از من کنید 

چون خبر ازمرگ من آید به نزدیک شما        مجلسی با هم بگیرید ، شیون وماتم  کنید

97-در غربت اگر درد بگیره بدن مو (من)         که غسل دهد یا که ببرد کفن مو (من)؟

تابوت مرا سوی بلندی بگذارید          شاید که خورد بوی وطن بر بدن مو ( من)

98-دلم تنگ است وتنگ است این دل مو (من)       نه از فولاد نه از سنگ است دل مو (من)

اگر فولاد می بود می گداختم      مگر شهر فرنگ است ، این دل مو (من)

99-دوستان ، همگی شما چطور  دوستانید ؟عزیز مرا از سر راه بردارید !

&
موضوع : همراه با چهارده معصوم (ع),گوناگون-ازهردری -سخنی -از هرکجا نشانه ای,
برچسب ها : ,

+ نوشته شده در 1397/10/13ساعت 2:01 توسط محمد حسن اسایش | تعداد بازديد :3

در ولادت امام زمان (عج...)

درولادت امام زمان(عج...)



07.jpg

عید میلاد صاحب زمان است                 نوبت شادی شیعیان است

حامی دین پیغمبر آمد                       از قدومش منور جهان است  شادی از چشم نرجس عیان است --- 

بوی گل می وزد از گلستان            بلبل از شوق گل نغمه خوان است

مقدمت ای خسرو خوبان مبارک---                                                   از پی آن روزهای پر غم ودرد ومحنت                                            رخ نما ای آفتاب روشنی بخش ،                         ای ذره پرور

ای رخت مظهر حسن داور                       ازتو عدل الهی میسر

ریشه ی ظالمان را برانداز                              حاجت بیدلان رابر آور                              مقدمت ای خسرو خوبان مبارک ---             عید میلاد توبر همه ایران مبارک

چشم ما بوده دایم براهت                          تانمایی رخ همچو ماهت

بر کشی آن دم تیغ دوسر را                        بنگر این امت بی پناهت

در مسیرت بود نهضت ما                      قلب پاکت به عرضم گواه است

پای کن در رکاب سعادت                       سان ببین لشکر واین سپاهت

مقدمت ای خسرو خوبان مبارک               عید میلادتو بر همه ایران مبارک

ریشه ی کشور آشنایی                           زآشنایان مفرما جدایی

ای خوش آن دم که از کوی جانان              برقع ازروی ماهت گشایی

عقده های گره خورده در دل                     با شکر خنده از دل زدایی

هم قبول از حقیقت زاحسان                       شعر نا قابلش را نمایی

باغبانا جشن پیروزی بپا کن                  از خزان تشنگی مارا رها کن

مقدمت ای خسرو خوبان مبارک   عید میلاد تو بر همه ایران مبارک *

*-صص 119-120-کتاب سرود های امام مهدی -انتشارات قلم -قم-گرد آورنده حسین حقجو-----1371661251.jpg 1371660883.jpg عید سعید شه صاحب زمان                         باد مبارک به همه شیعیان --

مژده زمیلاد شه بحر وبر                               قائم دین ، حجت اثنی عشر

مظهر الطاف حی داد گر                              نورمبین وارث خیرالبشر

سبط نبی پادشه انس وجان                       باد مبارک به همه شیعیان --

مژده که بر جسم جهان جان رسید                جان جهان حاکم فرمان رسید

حجت حق قاطع برهان رسید                         هادی دین ،حامی قرآن رسید

شبل علی خسرو کون ومکان                             باد مبارک به همه شیعیان--

مژده که شد قدرت حق آشکار                           گشت عیان مظهر پروردگار

جامع الاسرار شه ذوالوقار                               حجت حق خاتمه ی هشت وچار

سیف خدا رایت امن وامان                            باد مبارک به همه شیعیان ---

مزده که میلاد شه عالم است                        عید سعید ولی اعظم است

مولد سبط نبی اکرم است                            آنکه بخوبان جهان خاتم است

حجت حق سید صاحب زمان                        باد مبارک به همه شیعیان --

بنقل از دیوان آذر خراسانی -ص ۱۴۵ -انتشارات طوس مشهد -چاپ ۱۳۸۲ هجری قمری -اثر طبع مرحوم حاج سید غلامرضا آذر خراسانی سرخسی --

موضوع : همراه با چهارده معصوم (ع),در ولادت هریک از چهارده معصوم (ع),اهل بیت و معصومین (ع),
برچسب ها : درولادت امام زمان,

+ نوشته شده در 1397/2/10ساعت 17:56 توسط محمد حسن اسایش | تعداد بازديد :12

نواهای زنانه ومردانه رایج در کوچ نهارجان بیرجندبرایمجالس عزا وماتم

 

سلام نواهای زیر که توسط زنان روستای کوچ در مجالس عزا ی زنانه خوانده می شود و تعدادی از این نواها گاهی در پشت کار قالیبافی ویا در هنگام دروی گندم ویا در شبهای زمستان در مراسم آتشانی به عنوان فراقی در دوری از مسافر به غربت رفته ویا سربازی که درشهری دور سربازاست ئغریب است و یا در دوری از یار ئدوست وخواهر وبرادر و-که از هم جدا شده اند- به عنوان فراق خوانده می شود وبیانگر درد وفراق وجدایی است واما برگردیم به مجلس نواخوانی زنانه :

بصد خواری بزرگ کردم درختی           که درسایه ش نشینم گاه ووقتی        سمال آمد درخت ازریشه برکند        بسوزد این چنین طالع و بدختی.

2-ای چرخ فلک چرا چنینم کردی ؟    برسنگ زدی ونگین نگینم کردی 

دراول عمر خود ندیدم خوبی       در آخر عمر گوشه نشینم کردی.

3-غربت خراب ومو خراب غربت         مو(من) گوشه نشین آفتاب غربت

شاالله که نیایه آب از غربت      تا مو نکشم جور وجفا ازغربت .

4- در غریبی ناله کردم ، هیچ کس یادم نکرد        در قفس جان دادم وصیاد ، آزادم نکرد

همتی می خواستم ازگردش چرخ فلک      چرخ بی همت خرابم کرد وآزادم نکرد.

5-آنجا که غریب ناله ی زار کند       آنجا که غریب ، روی به دیوار کند 

آنجا که غریب ، شربت آبی طلبد         مادر نبود که گریه بسیار کند.

6-آنجا نبودم که نقره پاشون کنم       آنجا نبدم (نبودم) که جانرا قربون کنم 

آندم که تو خود بار سفر می بستی       مو خود بکشم ، ترا ، پشیمون کنم .

7-الهی در غریبی ، کس نمیرد      فراق راه دور هیچ کس نبیند 

فراق راه دوری که مو دیدم ، مسلمان ف نشنود ، کافر نبیند.

8-زدست مرگ،بیکس مانده یم مو (من) چومجنون ستمکش مانده یم مو (من)

زدست مرگهای ناگهانی        بخاک پای هرکس ، مانده یم مو(=من).

9-ما غم زده ها که روی ، به بغداد کنم (= کنیم)        از کوچک واز بزرگ خود یاد کنم (کنیم)

از کوچک وازبزرگ، کسی زنده نماند              در کعبه ودرمدینه ، فریاد کنم (=کنیم).

اززبان خواهر متفی:10- یارب چه مشد (چه می شد) مرگ برادر نمبد (نمی بود)     این شال عزا برسر خواهر، ن م بد (= نمی بود)     

یارب ، چه میشد که خواهرا  می مردند         این داغ گران بر دل خواهر ن م بد ( نمی بود).

 از زبان زن تسلیت گو  :11-ای خواهر دلکباب ، چونت پرسم ؟     بنشسته به درد وداغ ، چونت پرسم ؟

غمهای جان وجملگی بر دل مو (ما)    ای سوخته ی نامراد چونت ، پرسم ؟.

تسلیت گو :12- ما آومده یم  باز که احوال بپرسم ( بپرسیم)     احوال جدایی وشب تار بپرسم (بپرسیم)

چونید ،زغمها وچون ؟می باشید         احوال شما ، مونس وغمخوار، بپرسم(=بپرسیم).

اززبان صاحب عزا:13-بیا بنشین واول از وطن گوی        دوم از آن گل شیرین سخن ، گوی 

سخنهایی :ه آن گل ، با شما گفت         بیا بنشین ویک یک را به من، گوی.

از زبان زن صاحب عزا: 14-دیدی که فلک به ما چه بیدادی     در گوشه بگشت وغم مرا ،وادی، کرد(وادیکرد= پیدا کرد).

در گوشه بدم (بودم) وغم نمیشناخت مرا         روستان بگریست ودشمنان شادی کرد .

از زبا ن تسلیت گو:154-چنو ناله مکن که جان ندارم    توانای ناله ی سوزان ندارم 

 چنو باران غم باریده بر دل   که مو درد ترا  درموان ندارم .

از زان صاحب عزا : 16- بیا تا ما وتو همراز باشم ( باشیم )چو کفتربر گلوی چاه ، باشم

اگر فکفتر نناله ، ما بالم ( بنالیم)     زحال یک دگر آگاه ، باشم (باشیم).

از زبان خواهر متوفی :

17- در دل خواهرو(خواهران) چنین ، می باشه       با داغ وفراق ف هم نشین می باشه (می باشد

با داغ وفراق وبا غم واندیشه         تا روز قیامت این چتین می باشه .

جواب زن صاحب عزا :18- آن خواهر دلکباب مو (من) خواهم  بود      بنشسته به دردوداغ ف مو خواهم بود

غمهای جهان وجملگی بر دل مو       آن سوخته ی نامراد ، مو خواهم بود .

     صاحب عزا:

19-شما که امدید پرسید که چونم ؟چو مرغ سربریده ، غرق خونم 

چولاله داغ دارم بردل خود      چو گلهای بنفشه ف سر نگونم

صاحب عزا :20-آن گل که کشید خط، بر دیوار خونه   بگفتا مو روم ،این خط بمونه 

اگر قومو(قومان) بیاند (بیند)احوالف پرسند     بگو بگریخت از دست زمونه (زمانه)م

صاحب عزا :21- فلک بر بام ما رازینه(=راه پله ساختمان راگویند) داره   فلک با دل پر کینه داره 

یه هر سال وبه هریک نیمه ی سال فلک از ما عزیز برده داره (دارد) .

صاحب عزا از زبان متوفی بخواند :22-در اول فصل جوانی بی سر وسامان شدم        با هزاران آرزو پابند این زندان شدم 

در جوانی قسمتم شد کنج این محنت سرا     یارب آزادی رسان ف پیرغم دوران (کنعان) شدم .

23- صاحب عزا :یارب چه کنم ؟ که این دلم پر درده    رنگم چو حنا وگونه ی مو (من) زرده 

چرخ همه همسران مو در گرده     چرخ من بی چاره چنین ناگرده.

24- افسوس که چرخ همدمم ،بی دم شد    پشتم چو کمان آهنی بود ، خم شد

آن آینه  دل که روشنایی می داد      زنگار گرفت وروشنایی  کم شد .

صاحب عزا:25-افسوسکه مرگ بی حبر می آید      پیمانه که پرشود ، اجل می آید

هرنیک وبدی که می کنیم دردنیا          فردای قیامت بنظر می آید.

تسلیت گو:26-افسوس که آدمای دانا رفتند         شیرین سخنان مجلس آرا رفتند

آنها که بصد زبان سخن می گفتند           چون باد شدند به کوه وصحرا رفتند.

27-ازبان صاحب عزا: چه شد آن کس که با ما مهربان بود    چو چتری برسر ما سایه بان بود

چو چتر افتاد ومو (من) حیران بماندم    چو چوب خشک در صحرا بموندم (بماندم).

28-اززبان متوفی خوانند:دریغا من ندانستمطریق زندگانی را    که بیهوده تلف کردم ایام جوانی را

کشیدم زحمت بسیار بپای هرکس ونا کس       ندانستم بقایی نیست این دنیای فانی را .

29تسلی تگو در مرگ جوان ازدسترفته جوانان زار میرند زار میرند(می روند)  به گل مانند که بر گلزار میرند(می روند )

به گل مانند چو گلهای صباحی      بصد حسرت بزیر خاک میرند (=میروند).

   در مرگ جوان ازدست رفته خوانند:30-امروز مرا گریه بکار افتاده       از گوشه باغ ما نهال افتاده 

از گوشه ی باغ ما نهال سبزی               این دیده ی روشنم ، غبار افتاده .

   صاحب عزا ـ31-ای فلک سر گشته ی اهل فناکردی مرا     از چمن انداختی ، از جان جدا کردی مرا 

ای فلکف رحمی نکردی بر من واحوال من   چون سیه پوشان دشت کربلا کردی مرا .

32-صاحب عزا خطاب به متوفی خواند :گر مو زچنین روز خبر می داشتم     دیدار زدیدار تو کی بر می داستم 

کی میگذاشتم کهدیده بر خاک نهی     خاک قدمت بدیده بر می راشتم. 

   در مرگ جوان خوانند :

33جوان بودی که نخل تور (ترا) ببستند     جوانان دگر در غم نشستند 

جوان بودی ، زخود بهره ندیدی      بصد حسرت سر خاکت ببستند .

----در مرگ مادر :

34مادر که مرا بناز می داشت برفت      غم بر دل مو روا نمی داشت برفت 

آن کس که مرا به غم نمب تونست(نمی توانست)  دید      بر اسب اجل نشست وچون باد برفت .

صاحب عزا :35-دیدی که چه شد طالع فیروزم           دیدی که بکام دشمنان شد روزم 

مو(من)جامه شب رنگ نمی پوشیدم      از جامه ی شب رنگ بتر شد روزم.

صاحب عزا :36-چه طالع بود یارب طالع ما  دراین عالم چه اومد برسر ما 

 همان ابری که از دریا بر آمد      نبارید تا نیامد بر سر ما .

خطاب به متوفی :37قدت شمشاد وناخنها قلم بود      دراین ایام سوگ تو، ستم بود 

دراین موقع که گلها گشته نمناک           قد شمشاد تو افتاده یر خاک .

  در مرگ برادر : 38- هرکس که برادر عزیزی دارد      درنقره نشانده که نگیی دارد

هرکس که ندارد زقیامت خبری         ازروی دلم نشانه ای بر دارد.

39- در خاک تویی وبر سر خاک مویم (منم)       بی غم تویی بغم گرفتار مویم (منم)

تو تکیه بجای جاودانی زده ای           با طعنه ی دشمنان گرفتار مویم (منم).

خطاب به متوفی بر سر خاک متوفی :40-آیم بسر خاک تو روزی صد وبیست     خشتای سر لحد بحالم مگریست      گرازتو بپرسند سر خاکت کیست ؟   خود می دانی که سوخته ی زار تو کیست !

41- در مرگ عزیز ازدست رفته :

فلک ! کور شی (شوی) که کور کردی چراغم     ببردی بلبل خوش خوان باغم 

ببردی بلبلم ، زندان نمودی      دگر بلبل نمی خواند بباغم!

42- از سر کوی شهادت خبری می آید           ناله ی سوخته ی با اثری می آید

می رود هوش زسرم  صاحب این ناله که کیست ؟    یا که این دود کباب از جگری می آید!

43-گر طالع بر قرار می بود مرا     با شهر کسان چه کار می بود مرا 

با شهر کسان وبا دیارمردم         در خانه ی ما قرار می بود مرا.

44- مرا باور نمی آید که ماه از آسمان رفته      مرا باور نمی آید که خورشید از جهان رفته 

از آن ماه وازان ابرو وزان  محراب پیشانی         مرا باور نمی آید عزیزم از میان رفته .

45-سیه طالع زمادر زاده بودم     بغمهای جهان آماده بودم 

در آن روزی که طالع می نوشتند     یقین مو از قلم افتاده بودم (این مورد درفراقی ها ودوبیتیها مشترک خوانده می شود )

46-برخیز ته (تا) برم (برویم) ازاین ولایت من وتو      تو دست مرا بگیر ومو دامن تو 

جایی برویم که هردو بیمار شویم     تو از غم بیکسی ومو از غم تو .

47--سرت بردار ته (تا) مو رویت ببینم     کمند طاق ابرویت ببینم

کمند طاق ابرو گرد گرفته     به دسمال کتان گردش بگیرم .

48- زینت دوش نبی روی زمین جای تو نیست     دامن دشت بلا منزل وماوای تو نیست

هر کجا می نگرم آن رخ تو جلوه گر است            جای یک بوسه ی من بر همه اعضای تو نیست .

49-شب نیست که آهم بثریا نرسد            از چشم ترم قطره به دریا نرسد

ترسم که دگر هیچ نباشد روزی    دیدار به دیدار رسد یا نرسد .

50- فلک با عترت طاها بسی جور وجفا کردی     تو آن ظلمی که اندر کربلا کردی ، کجا کردی ؟

دل عالم بسوزد از برای کشتن قاسم         تو جسمش طوتیا (توتیا ) کردی ، کجا کردی ؟

51-فلک زد بر بساطم پشت پایی    که هر خاشاک من افتاده جایی 

بجان مب پرورد او حاصلی را       در آخر بشکند صاحب دلی را .

52-فلک دانی که من  این دم         غریب کنج زندانم       بده مهلت که تا بینم   دمی روی عزیزان 

عزیزانم که زندانند اگر بینند   مرا یک دم     دگر آزاد می گردم از این  حال پریشانم .

53-الف بودم زداغت دال گشتم               گلی بودم زداغت خار گشتم 

گلی بودم میان تازه گلها                زداغت بی پر وبی بال گشتم .

54- ما غمزده ها زکربلا می آییم          پوشیده سیاه به هر عزا می آییم 

ما غمزده ها حسین را ناداریم (بگذاردیم)      ایا به چه رو زکربلا می آییم .

55-ای تشنه لب تو طاقت خنجر نداشتی         گویا غریب بودی ومادر نداشتی 

غسلت که داد ، کفنت را که برید ودوخت      بر حالت غریبی  تو ایا دل که سوخت ؟

56- سفر کردی سفر دور کردی      خودت زرد ومرا رنجور کردی 

سفر کردی که غم ازدل برویید             دو چشم روشنم را کور کردی !

57- ببردند گل گل از گلخانه بردند         ببردند گل به غسالخانه بردند

دمی که آب کافورش بریزند          رمق از پا ونور ازدیده بردند.

58-فلک چو طرح جدایی میان ما انداخت      ببین ترا بجا ومرا کجا انداخت

 تورا به کنج لحد ومرا به غربت وغم     که ؟ سنگ تفرقه اندر میان ما انداخت .

59- ای فلک سر گشته ی اهل فنا کردی مرا     از چمن انداختی از جان جدا کرذدی مرا 

ای فلک رحمی نکردی بر من واحوال من        چون سیه پوشان دشت کربلا کردی مرا .

60- فراق رنگ مرا هم چو کهربا کرده     رفیق روز وشبم را زمن جدا کرده 

اگر به ملک غریبی بهم رسیم  روزی      ببین که داغ جدایی به من چها کرده !

61-سفید مرغی بدم (بودم ) بر شاخ پسته       به هر سو مینگرم بالم شکسته 

به هر سو مینگرم نه قوم  ونه خویش     غبار بیکسی بر مو (من) نشسته-----

 62-سفید مرغی بدم (بودم) بر شاخساری      بخوار می گرانم روزگاری 

بخواری میگذرانم روز وشی را           که شاید این دلم گیره قراری 

63-تابستونه بر لب بومت (بامت) خواهم         بر سبزه وبر آب روانت خواهم 

بر سبزه  و بر آب روان جای تو نیست        بر خیز وبیا که میان همسرانت خواهم .

64- تابستونه وعالم آورده خوشی      از چوبک تر چه غنچه ها بر جوشید  مردم همگی سرخ وسفید می پوشند         مو از غم تو شال عزا خواهم پوشید.-----

65-شبهای دراز که ناله ی زار کنم         چون مار گزیده روی به دیوار کنم 

مردم گویند که ناله ی زار تو چیست ؟      مو(من9 ناله ی زار برای غمخوار کنم 

66-ای دوست خوش آمدید به غم خانه ی ما      روشن کردید خانه ی ویرانه ی ما 

شیرین تر ازاین سخن نمی تونم  گفت       هر جا که قدم گذاردید بر دیده ی ما 

67-بر کنده شده سنگ سر صفه ی ما       بر کنده شده سلام هر روزه ی ما 

دیدار که هر صبح ومساء می دیدم           بر کنده شده دیدار هر روزه ی ما 

68-چه می بود گر فلک درمانده می بود   زروی آدمی شرمنده می بود 

چه می بود آدمی مثل گیاهی       گهی می مرد ، گهی هم زنده می بود.

69-ای چرخ فلک خرابی از کینه ی توست       بیدادگری پیشه ی دیرینه ی توست 

ای خاک اگر سینه ی تو بشکافند       بس گوهر قیمتی که در سینه ی توست 

70- یک نیم دلم کباب ویک نیم خراب         یک نیم بسوخت زداغ ونیمی زفراق

گر داغ وفراق هردو بیایند بر مو (من)          از داغ ننالم که بسوختم زفراق-----

71-جوانها می روند دسته به دسته         جوانها می روند نالان وخسته 

جوانها می روند که گل بچینند       قد رعنای تو در خاک نشسته 

72-ای روست خوش آمدید صفا آوردید        صد خدمت شایسته بجا آوردید 

صد رحمت وآفرین بر آن عقل شما          امروز بزرگتری بجا آوردید

73-غبار از روی دنیا کم نمی شه   دل مو هم دمی بی غم نمی شه 

دل مو چون مثال نان خشکی        ز آب حوض کوثر نم نمی شه (نمی شود)

74-خوش آمدید که خوش آمد مرا زآمدنت       هزار جان گرامی فدای یک قدمت 

 هزارجان گرامی فدای چهره ی ماهت         که گشت جان ودلم روشن از صفای قدمت .

75-پیشون سرا گرد وغبار آورده     چهار گوش سرا بنفشه بارآورده

دیدار که هر صبح ومساء می دیدم           امروز خدا زمو (من) زوال آورده ..-----

76فلک از مو (من) چه می خواهی جوانم       نه دنیا دیده ام    نه شاد کام 

برو بر مله ی (محله ) ی پیران گذر کن       اگر پیری نباشه مو (من ) غلامم.

77-افسوس که گل رخان کفن پوش شدند         از خاطر یک دگر فراموش شدند 

آنها که بصد زبان سخن می گفتند          یارب ! چه شنیده اند که خاموش شدند.

78-کدوت صیاد تیر مارین زد        نه در خواب ونه در بیداریم زد 

 الهی بشکند دست تو صیاد         که تیر بر خوشه ی ملواریم زد (مروارید منظوراست)

79-دو چشم بر راه دارم کی می آیی/ دل پرآه دارم کی می آیی؟

مثال روزه داران دذر شب عید         نظر برراه دارم کی می آیی؟

80- ای که بر خاک من تازه جوان می گذری         هیچ داری زدل مادر پیرم خبری ؟

نوجوان بودم آرزو بسی داشت دلم   لیک  نیردم من ازاین غمر فانی ثمری.----

81-بیا ازدر درآ مثل همیشه         غمهایت از دلم بیرون نمی شه 

غمهایت بر دلم گشته درختی       که کرده شاخ وبال انداخته ریشه 

82-چنان زردم که زردآلو نباشد        به رنگ من گل آلو نباشد 

چنان زرد وضغیف ونا توانم             بنفشه در کنار جو نباشد

83-می پنداشتم عزیزم هنیشگی خواهد بود      چون نقره ی خوب دورنگین خواهد بود 

نمی دونستم زبخت بر گشته ی خود        مو زنده ویار زیر زمین خواهد بود 

84-گریاد کنم دولت ودوران خوره (خودرا)      صد چاک دهم بخیه ی گریبان خوره (خودرا)

صد چاک دهم بخیه ی نو دوخته را        تا خلق ببینند جگر سوخته ره (را)

 از زبان دختر متوفی : 

85-در سرای بابا که رسیدم     سلام کردم  علیکی نشنیرم 

همان خاکی که بابا پانهاده       مثال سرمه بر چشمم کشیدم.

صاحب عزا خواند :

76فلک از مو (من) چه می خواهی جوانم       نه دنیا دیده ام    نه شاد کام 

برو بر مله ی (محله ) ی پیران گذر کن       اگر پیری نباشه مو (من ) غلامم.

77-افسوس که گل رخان کفن پوش شدند         از خاطر یک دگر فراموش شدند 

آنها که بصد زبان سخن می گفتند          یارب ! چه شنیده اند که خاموش شدند.

78-کدوت صیاد تیر مارین زد        نه در خواب ونه در بیداریم زد 

 الهی بشکند دست تو صیاد         که تیر بر خوشه ی ملواریم زد (مروارید منظوراست)

79-دو چشم بر راه دارم کی می آیی/ دل پرآه دارم کی می آیی؟

مثال روزه داران دذر شب عید         نظر برراه دارم کی می آیی؟

80- ای که بر خاک من تازه جوان می گذری         هیچ داری زدل مادر پیرم خبری ؟

نوجوان بودم آرزو بسی داشت دلم   لیک  نیردم من ازاین غمر فانی ثمری.----

81-بیا ازدر درآ مثل همیشه         غمهایت از دلم بیرون نمی شه 

غمهایت بر دلم گشته درختی       که کرده شاخ وبال انداخته ریشه 

82-چنان زردم که زردآلو نباشد        به رنگ من گل آلو نباشد 

چنان زرد وضغیف ونا توانم             بنفشه در کنار جو نباشد

83-می پنداشتم عزیزم هنیشگی خواهد بود      چون نقره ی خوب دورنگین خواهد بود 

نمی دونستم زبخت بر گشته ی خود        مو زنده ویار زیر زمین خواهد بود 

84-گریاد کنم دولت ودوران خوره (خودرا)      صد چاک دهم بخیه ی گریبان خوره (خودرا)

صد چاک دهم بخیه ی نو دوخته را        تا خلق ببینند جگر سوخته ره (را)

 از زبان دختر متوفی : 

85-در سرای بابا که رسیدم     سلام کردم  علیکی نشنیرم 

همان خاکی که بابا پانهاده       مثال سرمه بر چشمم کشیدم.

صاحب عزا خواند :

86-آنها که دل کباب دارند مایم(ماییم)         گل دسته بزیر خاک دارند مایم ( ماییم )

آنها که کنار موج دریا هستند  آن گوشه نشین موج دریا مایم ( ماییم).

87-اگر درد دلم هم چین بمونه ( بماند ) یقین دارم که بر مو (من) جان نمونه (نماند )

اگر درد دلم با کوه بگویم            که کوه لرزه وخلق حیرو (حیران ) بمونه (بماند).

88-دل تنگی که مو(من) دارم که داره ؟      رخ زردی که مو ( من) دارم که داره؟

سخنها می شنوم از دوست ودشمن       به دل صبری که مو ( من) دارم که داره(دارد)

89-مو( من) هرچه می کنم دل را ملامت           که آتش از کف پایم برآمد

که هرچند می کنم که دل نسوزه   دلم می سوزه تاروز قیومت (قیامت )

90-در آن خانه که بابا ناله می کرد       شکایت با گلای  لاله میکرد 

سر بالین  خود هیچ کس نمی دید         بصد حسرت گیبان پاره می کرد (بکسر کاف)-----

91-دل مو (من) غم گرفته غم گرفته       چو حمامی که دود و دم گرفته 

 که هرچند می کنم  تعجیل به رفتن         همین کوچ دامنم محکم گرفته 

92-راه اومده یم ، تمام راه آومده یم               این راه تمام خسته وزار اومده یم 

مو (من) پنداشتم که مادرم برجایه        حالاکه بیه( نیست ) مو به چه کار آومده یم ( امده ام )

93-دل مو چون جرس آخر صدا کرد       ببین چرخ فلک با ما ( مو) چه ها کرد 

 مو از چرخ فلک گله ندارم     که هرچه بر سرم آومد (آمد)  خدا کرد ( بکسر کاف)

94-دو چشم براه در دارم خدایا          عزیز ی در سفر دارم خدایا 

 به مو (من) می گند (می گویند ) عزیز تو می آیه         به دل شوق دگر دارم خدایا

95-نوجوان مرده خبر از دل لیلی دارد        ناله هایش اثر از گنبد مینا دارد 

چون شب جمعه شود مادر هرمرده جوان        بر سر قبر پسر شیون وغوغا دارد .-----

96-دوستان در بوستان چون عزم گل چیدن کنید         اول از یاران دور افتاده ، یاد از من کنید 

چون خبر ازمرگ من آید به نزدیک شما        مجلسی با هم بگیرید ، شیون وماتم  کنید

97-در غربت اگر درد بگیره بدن مو (من)         که غسل دهد یا که ببرد کفن مو (من)؟

تابوت مرا سوی بلندی بگذارید          شاید که خورد بوی وطن بر بدن مو ( من)

98-دلم تنگ است وتنگ است این دل مو (من)       نه از فولاد نه از سنگ است دل مو (من)

اگر فولاد می بود می گداختم      مگر شهر فرنگ است ، این دل مو (من)

99-دوستان ، همگی شما چطور  دوستانید ؟عزیز مرا از سر راه بردارید !

برگرانید ، پهلوی خود بنشانید    دو دیده ی روشن مرا بستانید ( بستونی)تلفظکنند .

100-دیدار تو از گل گلستان بهتر            دیدار تو از ملک سلیمان بهتر !

دیدار که هر صبح ومسا ء می دیدم           از کعبه واز مدینه وجان بهتر !

101-زدست که بنالم که خداکرد        مرا تنها چو مرغان هوا کرد !

جدایی در میان خلق انداخت          مرا از جان شیرینم جدا کرد !

102-شبا(شبها) که آتشون (آتشان) می داشته باشی (باشید )     دمادم یاد مو (من)

می کرده باشی ( باشید)

نوشتم نامه ای از پرده ی دل           به پیش یکدگر می خوانده باشی (به فتح  ش وسکون ی)

103-دلم زمرگ جوانان ، فغان وشین دارد        فغان زمرگ غلی اکبر حسین دارد 

خبر دهید جوانان اهل ایمان را          که تا بپا بکنند ماتم جوانان را 

که هرکه برده ، از او داغ نوجوان پسری      در این مقدمه دارد زحال ما خبری .

نواهای زنانه :

104- غم نگذارد که ما بی غم نشینیم یک نفس        دامن صحرا بگیرم مثل کوگ (کبک) در قفس

دامن صحرا بگیرم سر به صحرا برکنیم         نه رفیق راه مانده ، نه بجان ما نفس !

105-تابوت غریبان بدم دروازه       اصل ونسب غریب کسی نشناسه 

گر بر سر او تاج منور باشد           نام خوش او ، غریب بی کس باشد ( باشد )----

106-مآیم  که بگریم که دلم خالی شو(شود)    از کنج چشون(چشمان من)جوی آب جاری شو ( بضم ش)

مایم (می خواهم )که بگریم که زمین گل گرده (گردد)      شاید که عزیزم به وطن راهی شو (شود)

107-آنجا که منم از غریب نام نبری ( نام نبرید)     از نام بناکام غریب نام نبری (  بفتح ر وسکون ی)

مو( من ) سوخته ی راه غریبان شده یم     مو سوخته را دو باره غریان نبر ی ( نبرید)

108-زدست راه غربت  داد وبیداد       زدست راه غربت ، ناله ی زار

نمی دونم کدوم خانه خرابی!      کلید راه غربت را به مو داد؟

109-راه غربت مرا بجان آورده           گوشت های مرا به استخوان آورده 

 بهره نخورد زخانمان وفرزند          هر کس که جدایی بمیان آورده 

110-آشنایی می توان کرد وجدایی مشکل است          شربت روز جداییمثل زهر قاتل است 

حاصل عمرم تو بودی ، ای عزیز مهربان        چون تو رفتی از بر مو(من)  عمر مو بی حاصل است .

111-چرا سر گشتگی را یاد کردی (کردید)       مرا با ناله وفریاد کردی (کردید)

مگر مهر غلی در دل نداشتی ؟       که ایام گذشته ر(را) یاد کردی (کردید)

112-پدر خوب است ومادر خیلی بهتر         نهال بی عوض باشد برادر 

هزاران گر نشیند دربرابر     نمیآید زهیچ یک بوی برادر !

113-برادر جان برادر جان ، برادر         برادر دانه ی یاقوت خواهر 

اگر خواهر بمیرد در غریبی             بگیریر پایه ی تابوت خواهر

114-که خواهر بی برادر ، خوش ندارد     به هر مجلس که میره (می رود ) پشت ندارد

به هر مجلس که میره ، خوار وزاره          به دست ماند که پنج انگشت نداره (ندارد)

مرثیه از زبان حضرت زینب :

115-گفت : ای برادر باجان  ودل برابر من        بیا که مرگ حسن ریخت خاک بر سر من 

بیاکه شد دل زینب زغصه ریش آخر !        بیا که کرد معاویه کار خویش آخر 

هنوز هجر نبی آورد به فریادم         هنوز ماتم زهرا نرفته از یادم 

هنوز دیده ی خونبار در سراغ علی (ع) است    هنوز لاله ی دل داغ دار داغ علی است 

زمانه رخت سیه باز دربرم نکند         خدانکرده فلک بی برادرم نکند......

76فلک از مو (من) چه می خواهی جوانم       نه دنیا دیده ام    نه شاد کام 

برو بر مله ی (محله ) ی پیران گذر کن       اگر پیری نباشه مو (من ) غلامم.

77-افسوس که گل رخان کفن پوش شدند         از خاطر یک دگر فراموش شدند 

آنها که بصد زبان سخن می گفتند          یارب ! چه شنیده اند که خاموش شدند.

78-کدوت صیاد تیر مارین زد        نه در خواب ونه در بیداریم زد 

 الهی بشکند دست تو صیاد         که تیر بر خوشه ی ملواریم زد (مروارید منظوراست)

79-دو چشم بر راه دارم کی می آیی/ دل پرآه دارم کی می آیی؟

مثال روزه داران دذر شب عید         نظر برراه دارم کی می آیی؟

80- ای که بر خاک من تازه جوان می گذری         هیچ داری زدل مادر پیرم خبری ؟

نوجوان بودم آرزو بسی داشت دلم   لیک  نیردم من ازاین غمر فانی ثمری.----

81-بیا ازدر درآ مثل همیشه         غمهایت از دلم بیرون نمی شه 

غمهایت بر دلم گشته درختی       که کرده شاخ وبال انداخته ریشه 

82-چنان زردم که زردآلو نباشد        به رنگ من گل آلو نباشد 

چنان زرد وضغیف ونا توانم             بنفشه در کنار جو نباشد

83-می پنداشتم عزیزم هنیشگی خواهد بود      چون نقره ی خوب دورنگین خواهد بود 

نمی دونستم زبخت بر گشته ی خود        مو زنده ویار زیر زمین خواهد بود 

84-گریاد کنم دولت ودوران خوره (خودرا)      صد چاک دهم بخیه ی گریبان خوره (خودرا)

صد چاک دهم بخیه ی نو دوخته را        تا خلق ببینند جگر سوخته ره (را)

 از زبان دختر متوفی : 

85-در سرای بابا که رسیدم     سلام کردم  علیکی نشنیرم 

همان خاکی که بابا پانهاده       مثال سرمه بر چشمم کشیدم.

صاحب عزا خواند :

86-آنها که دل کباب دارند مایم(ماییم)         گل دسته بزیر خاک دارند مایم ( ماییم )

آنها که کنار موج دریا هستند  آن گوشه نشین موج دریا مایم ( ماییم).

87-اگر درد دلم هم چین بمونه ( بماند ) یقین دارم که بر مو (من) جان نمونه (نماند )

اگر درد دلم با کوه بگویم            که کوه لرزه وخلق حیرو (حیران ) بمونه (بماند).

88-دل تنگی که مو(من) دارم که داره ؟      رخ زردی که مو ( من) دارم که داره؟

سخنها می شنوم از دوست ودشمن       به دل صبری که مو ( من) دارم که داره(دارد)

89-مو( من) هرچه می کنم دل را ملامت           که آتش از کف پایم برآمد

که هرچند می کنم که دل نسوزه   دلم می سوزه تاروز قیومت (قیامت )

90-در آن خانه که بابا ناله می کرد       شکایت با گلای  لاله میکرد 

سر بالین  خود هیچ کس نمی دید         بصد حسرت گیبان پاره می کرد (بکسر کاف)-----

91-دل مو (من) غم گرفته غم گرفته       چو حمامی که دود و دم گرفته 

 که هرچند می کنم  تعجیل به رفتن         همین کوچ دامنم محکم گرفته 

92-راه اومده یم ، تمام راه آومده یم               این راه تمام خسته وزار اومده یم 

مو (من) پنداشتم که مادرم برجایه        حالاکه بیه( نیست ) مو به چه کار آومده یم ( امده ام )

93-دل مو چون جرس آخر صدا کرد       ببین چرخ فلک با ما ( مو) چه ها کرد 

 مو از چرخ فلک گله ندارم     که هرچه بر سرم آومد (آمد)  خدا کرد ( بکسر کاف)

94-دو چشم براه در دارم خدایا          عزیز ی در سفر دارم خدایا 

 به مو (من) می گند (می گویند ) عزیز تو می آیه         به دل شوق دگر دارم خدایا

95-نوجوان مرده خبر از دل لیلی دارد        ناله هایش اثر از گنبد مینا دارد 

چون شب جمعه شود مادر هرمرده جوان        بر سر قبر پسر شیون وغوغا دارد .-----

96-دوستان در بوستان چون عزم گل چیدن کنید         اول از یاران دور افتاده ، یاد از من کنید 

چون خبر ازمرگ من آید به نزدیک شما        مجلسی با هم بگیرید ، شیون وماتم  کنید

97-در غربت اگر درد بگیره بدن مو (من)         که غسل دهد یا که ببرد کفن مو (من)؟

تابوت مرا سوی بلندی بگذارید          شاید که خورد بوی وطن بر بدن مو ( من)

98-دلم تنگ است وتنگ است این دل مو (من)       نه از فولاد نه از سنگ است دل مو (من)

اگر فولاد می بود می گداختم      مگر شهر فرنگ است ، این دل مو (من)

99-دوستان ، همگی شما چطور  دوستانید ؟عزیز مرا از سر راه بردارید !

&
موضوع : همراه با چهارده معصوم (ع),گوناگون-ازهردری -سخنی -از هرکجا نشانه ای,
برچسب ها : ,

+ نوشته شده در 1397/10/13ساعت 2:01 توسط محمد حسن اسایش | تعداد بازديد :4

اربعین شه گلگون‌کفن است+شهادت رسول اله وامام مجتبی وامام رضا(ع)و

اربعین شاه دین -اشعار از واله (توسط محمد تقی زنگی (جوادی )-مداح -قم-گرداورنده محمدغلامی

   اربعین شه گلگون گفن است                ملک وجن وبشر در محن است 

چونکه از شام بلا آل رسول                  کربلاآمده گریان وملول

هر یکی امده با شور ونوا                    بسر تربت پاک شهدا

زینب غمزده با شیون وشین                 یکسر آمد بسر کوی حسین

بر سر قبر برادر چو رسید                 از جگر ناله ی جانسوز کشید

گفت : ای خسرو صد پاره بدن              شکوه دارم ببرت از دشمن 

بین که آزرده وبا ناله وآه                  میهمان بهر تو آمد ای شاه

خیز واز ما بنما استقبال                  بین که اطفال تو آمد به چه حال

روی طفلان تو گشته نیلی                چون عدو بر  رخشان زد سیلی

ای برادر زجفای عدوان                  منزل ما شده اندر ویران

من چه گویم که چه آمد بسرم              خون شد ازداغ رقیه جگرم

چون که خوابیده به ویرانه ی شام          من ندارم زفراقش آرام 

داد جان طفل سه ساله ببرت              تا نظر کرد حسین جان بسرت 

داغ او کرد مرا زار وغمین            چون به غربت شده ویرانه نشین

دیده بست از من وجمع اسرا            کرده  در گوشه ی ویران  ماوا

چون نیاورده ام آن طفل صغیر          خجلم از تو ، سراغش  تو مگیر 

من و(واله ) زغمت دیده تریم          بهر تو جان اخا  نوحه گریم

---به نقل از صص 255-257 کتاب گلبانگ غم -گرداورنده : محمد غلامی -توسطمحمد تقی زنگی(جوادی) -مداح .قم

چوشمعی سوختم از داغ مرگ ودرد هجرانت (زبان حل حضرت زینب با

چوشمعی سوختم از داغ مرگ ودرد هجرانت

 

ولی پروانه سان کردم فدا جان را به قربانت

اگر چه جان ندادم کربلا در پیش نعش تو

ولی صدبار مردم از برای لعل عطشانت

به هر درد ومصیبت با تو همکاری نمودم من

که تا تکمیل گردد انقلاب  وعهد وپیمانت

توخون از حنجرت میریخت، من ازدیده اشک غم

چو دیدم پاره پاره پیکر صد چاک عریانت

تودادی اصغر واکبر به میدان فداکاری

بلی من هم نمودم کودکانم را به قربانت

تورا سر بر سنان بشکست ، من از چوبه ی محمل

هلال آسا چو دیدم بر سر نی  رأس تابانت

مرا چون گنج در ویرانه جادادند ، واحسرت

تورا در مطبخ خولی عدو بنمود  پنهانت

تودادیسینه را در پیش تیغ ونیزه ، من بازو

به پیش تازیانه از برای حفظ طفلانت

توکاخ ظلم را لرزاندی ومن سر نگون کردم

چو چو ب خیزران آمد زکین بر درز دندانت

ولی این غم کشد من را که باید بی تو بر گردم

بسوی خانه ی بی صاحبت ، با این یتیمانت

تودادی (کربلایی)را دو چشم پربکاء اما

من اورا افتخار خادمی بهر عزیزانت

--اثر طبع نادعلی کربلایی)پدر سه شهید-به نقل از : شکوفه های غم

ص۲۰۰-انتشارات خزر -تهران---

 

عزای رسول الله (ص) -امام مجتبی (ع) وامام رضا (ع)

عزای رسول الله (ص) 
                
   یارسول الله داغت بر عزیزان زود بود              یا نبی الله دوری از تو این سان زود بود 
یاامین الله یا خیرالورا ، بدرالدجا                سوز هجران تو بر زهرای نالان زود بود
با غروب نور رویت شام ماتم شد پدید         آخر ای صبح امید این شام هجران زود بود
ای امید دردمندان حامی مستضعفان              در کف اهریمنان نقش سلیمان زود بود 
بی تو اندر سینه ی حیدر نفس تنگ است تنگ           سد راه آه بر این قلب سوزان زود بود
ای عزیز جان آل الله ویار بی کسان              مرگ جانسوز توبر این جمع سوزان زود بود
روح والای تو از این تنگنای زندگی               چونفرشته پر زنان بر سوی رضوان زود بود
رهبرابا رفتنت اسلام وامت شد پدید               این چنین تنها وتنها دین وقر آن زود بود
روز مظلومی زهرا وعلی ودوستان               گاه محزونی طفلان پرشان زود بود
اشک زینب همچوشبنم می چکد بر روی گل              عندلیبا ترک این زیبا گلستان زود بود

 


بی قرارانت حسین ومجتبی پروانه سان            سوختن در پایت ای شمع فروزان زود بود
یاحبیب الله یا احمد نبی الهاشمی               (کربلایی) در عزایت اشک ریزان زود بود
---به نقل از شکوفه های غم -جلد اول ص 22 -نادعلی کربلایی -انتشارات خزر -تهران ---
----------سه عزا وغم --------------------
زهرای اطهر دختر ختم رسولان               دارد عزا امشب سه جا بهر عزیزان
فاطمه کرده گیسو پریشان                 گه مدینه رود گه خراسان
ای شیعیان اسلام وقر آن بی معین شد                 قتل امام وقتل ختم المرسلین شد
فاطمه کرده گیسو پریشان                گه مدینه رود  گه خراسان
ارض وسما در لرزه شد از جور عدوان                جسم امام دومین شد تیر باران
فاطمه کرده گیسو پریشان                   گه مدینه رود گه خراسان       
شد رحلت پیغمبر ووقت عزا شد                    پاره جگر از زهر امام مجتبی شد 
فاطمه کرده گیسو پریشان                 گه مدینه رود گه خراسان
حجت هشمتمین درراه دین وقر آن                  کشته شد از جفا وظلم وجورعدوان فاطمه کرده گیسو پریشان         گه مدینه رود گه خراسان
----شکوفه های غم -جلد اول -ص 24 نادعلی کربلایی -انتشاراتخزر -تهران
---------   مرگ پدر-زبانحال فاطمه در سوگ رسول الله    ----
هجران وغم مرگ پدر کرده پریشم                تیره شده چون شام سیه ، روز به پیشم
باران محن را بسرم ابر بلا ریخت                     از گردش ایام نگرحال پریشم
مجروح شد از داغ پدر قلب من زار               از امت او غم برسد بر دل ریشم 
چون خار مغیلان بزند خصم به من نیش              همواره درافغان ، من از آن سوزش نیشم 
از بس که بدیدم به جهان محنت وآزار             من سیر ازاین عمر گران مایه ی خویشم 
غیر از غم دوری عزیزان به دلم نیست               ورنه نبودهیچ غمی از کم وبیشم 
مردم همه از گریه ی من خسته ومن نیز          رنجیده زبیگانه وغمدیده زخویشم
(آهی) گنهم نیست بجز اخذ حق خویش              من کشته ی آئینم وقربانی کیشم
---نقل از 

یوان آهی -جلد دوم -ص 122 -علی آهی-انتشارات خزر -تهران----صحن حرم رسول خدا در مدینه منوره -اسایش

صحن حرم زسول الله (ص) در مدینه منوره -اسایش

--

صحن مسجدالنبی -مدینه منوره اسایش-اردیبهشت 1388 شمسی

موضوع : همراه با چهارده معصوم (ع),
برچسب ها : ,

+ نوشته شده در 1397/8/10ساعت 22:19 توسط محمد حسن اسایش | تعداد بازديد :7

درشهادت مولی امیر المومنین علی(ع)

-----کشته شد شیر خدا، ُآه و واویلا                       ابن عم مصطفی ، آه وواویلا

 

آه وواویلا عزیزان کشته شد حیدر، ساقی کوثر        والی ملک ولایت ، حجت داور ، شاه بحر وبر

مهر افلاک شجاعت ،شاه ازدر در ،فاتح خیبر            خسرو دارین ، سرور کونین ،والد سبطین

شد قتیل اشقیا ، آه وواویلا------آه و واویلا که مشتق فرق حیدر شد  ،شور محشرشد

غرق بحر خون ولی الله اکبر شد ،دل پراخگر شد          لاله سان محراب ونیلی پوش منبر شد ف تیره اختر شد

شد فلک لرزان ، شد ملک گریان ، انس وجان نالان        شد بپا شورعزا ، آه وواویلا----

آه و واویلا که بن عم شه خاتم ، سرور عالم              شد قتیل ازتیغ ظلم زاده ی ملجم ، شدبپا ماتم

زین مصیبت شد عیان در خلق شور غم ،با الم همدم         عرشیان مغموم ، فرشیان مهموم ،

زینب وکلثوم       شد بخون سر شنا ، آه وواویلا ---

آه وواویلا که زینب بی پدر گردید،خونجگر گردید               خون روان از چشم شبیر وشبر گردید ،

دیده تر گردید           نوحه گر ازاین عزا جن وبشر گردید سربسر گردید

اشکها جاری ، ناله هاناری ، با غم وزاری             شد جمیع ماسوا ، آه وواویلا ----

آه وواویلا که سبطین را بحال زار ، دیده شد خونبار             شد عیان گرد یتیمی بر گل رخسار، با دل افکار

زینب وکلثوم را برجسم وجان زد نار ، این غم بسیار             عندلب آسا توده یطاها  در غم بابا

می کشند ازدل نوا ، آه وواویلا----

آه وواویلاکه شداز این غم عظما ، غرقه خون دلها              از ثری شد تا ثریا شورش وغوغا ، بانگ واویلا

در نوای وا علیا طارم اعلا،ساکنین یکجا             زین عزا یکسر ، دست غم بر سر می زند آذر

باخروش وناله ها ، آه وواویلا ----به نقل ازدیوان آذر خراسانی -جلد سوم -صص ۳۸-۳۹ -انتشارات طوس مشهد-اثر طبع مرحوم سید غلامرضا آذر خراسانی -------کشته شد شیر خدا، ُآه و واویلا                       ابن عم مصطفی ، آه وواویلا

 

آه وواویلا عزیزان کشته شد حیدر، ساقی کوثر        والی ملک ولایت ، حجت داور ، شاه بحر وبر

مهر افلاک شجاعت ،شاه ازدر در ،فاتح خیبر            خسرو دارین ، سرور کونین ،والد سبطین

شد قتیل اشقیا ، آه وواویلا------آه و واویلا که مشتق فرق حیدر شد  ،شور محشرشد

غرق بحر خون ولی الله اکبر شد ،دل پراخگر شد          لاله سان محراب ونیلی پوش منبر شد ف تیره اختر شد

شد فلک لرزان ، شد ملک گریان ، انس وجان نالان        شد بپا شورعزا ، آه وواویلا----

آه و واویلا که بن عم شه خاتم ، سرور عالم              شد قتیل ازتیغ ظلم زاده ی ملجم ، شدبپا ماتم

زین مصیبت شد عیان در خلق شور غم ،با الم همدم         عرشیان مغموم ، فرشیان مهموم ،

زینب وکلثوم       شد بخون سر شنا ، آه وواویلا ---

آه وواویلا که زینب بی پدر گردید،خونجگر گردید               خون روان از چشم شبیر وشبر گردید ،

دیده تر گردید           نوحه گر ازاین عزا جن وبشر گردید سربسر گردید

اشکها جاری ، ناله هاناری ، با غم وزاری             شد جمیع ماسوا ، آه وواویلا ----

آه وواویلا که سبطین را بحال زار ، دیده شد خونبار             شد عیان گرد یتیمی بر گل رخسار، با دل افکار

زینب وکلثوم را برجسم وجان زد نار ، این غم بسیار             عندلب آسا توده یطاها  در غم بابا

می کشند ازدل نوا ، آه وواویلا----

آه وواویلاکه شداز این غم عظما ، غرقه خون دلها              از ثری شد تا ثریا شورش وغوغا ، بانگ واویلا

در نوای وا علیا طارم اعلا،ساکنین یکجا             زین عزا یکسر ، دست غم بر سر می زند آذر

باخروش وناله ها ، آه وواویلا ----به نقل ازدیوان آذر خراسانی -جلد سوم -صص ۳۸-۳۹ -انتشارات طوس مشهد-اثر طبع مرحوم سید غلامرضا آذر خراسانی ---------

بمناسبت شهادت علی ابن ابیطالب (ع) -قسمت دوم:از نادعلی کربلایی: 

لرزه در عرش علا افتاده غرقه خون شیر خدا افتاده        میرسد ناله ای از عرش برین   کشته شد شیر خدا رهبر دین 

آنکه در خانه ی حق گشت پدید              شد به معراج خداوند ، شهید         آنکه غمخوار یتیمان می بود       غرقه خون گشت براه معبود 

راد مردی که صلونی می گفت                    فرق بشکافته در بستر خفت  

آنکه تکمیل شده دین از او                          لاله رنگ است زخونش سر ورو  

آنکه در خانه ی حق بت بشکست                  در شب قدر به ایزد پیوست  

کشته شد آنکه بدی یاور ویار                         به یتیم وبه اسیر وبیمار  

آه  آه از ستم قوم دغا                                  کشته شد حجت حق ، شیر خدا  

از ستم کاری ابن ملجم                              غوطه ور (کرببلایی) در غم  

نقل :از صص 57-58 ارمغان کربلا -اثر نادعلی کربلایی -انتشارات خزر -تهران ---

-----کشته شد شیر خدا، ُآه و واویلا                       ابن عم مصطفی ، آه وواویلا

 

آه وواویلا عزیزان کشته شد حیدر، ساقی کوثر        والی ملک ولایت ، حجت داور ، شاه بحر وبر

مهر افلاک شجاعت ،شاه ازدر در ،فاتح خیبر            خسرو دارین ، سرور کونین ،والد سبطین

شد قتیل اشقیا ، آه وواویلا------آه و واویلا که مشتق فرق حیدر شد  ،شور محشرشد

غرق بحر خون ولی الله اکبر شد ،دل پراخگر شد          لاله سان محراب ونیلی پوش منبر شد ف تیره اختر شد

شد فلک لرزان ، شد ملک گریان ، انس وجان نالان        شد بپا شورعزا ، آه وواویلا----

آه و واویلا که بن عم شه خاتم ، سرور عالم              شد قتیل ازتیغ ظلم زاده ی ملجم ، شدبپا ماتم

زین مصیبت شد عیان در خلق شور غم ،با الم همدم         عرشیان مغموم ، فرشیان مهموم ،

زینب وکلثوم       شد بخون سر شنا ، آه وواویلا ---

آه وواویلا که زینب بی پدر گردید،خونجگر گردید               خون روان از چشم شبیر وشبر گردید ،

دیده تر گردید           نوحه گر ازاین عزا جن وبشر گردید سربسر گردید

اشکها جاری ، ناله هاناری ، با غم وزاری             شد جمیع ماسوا ، آه وواویلا ----

آه وواویلا که سبطین را بحال زار ، دیده شد خونبار             شد عیان گرد یتیمی بر گل رخسار، با دل افکار

زینب وکلثوم را برجسم وجان زد نار ، این غم بسیار             عندلب آسا توده یطاها  در غم بابا

می کشند ازدل نوا ، آه وواویلا----

آه وواویلاکه شداز این غم عظما ، غرقه خون دلها              از ثری شد تا ثریا شورش وغوغا ، بانگ واویلا

در نوای وا علیا طارم اعلا،ساکنین یکجا             زین عزا یکسر ، دست غم بر سر می زند آذر

باخروش وناله ها ، آه وواویلا ----به نقل ازدیوان آذر خراسانی -جلد سوم -صص ۳۸-۳۹ -انتشارات طوس مشهد-اثر طبع مرحوم سید غلامرضا آذر خراسانی -------کشته شد شیر خدا، ُآه و واویلا                       ابن عم مصطفی ، آه وواویلا

 

آه وواویلا عزیزان کشته شد حیدر، ساقی کوثر        والی ملک ولایت ، حجت داور ، شاه بحر وبر

مهر افلاک شجاعت ،شاه ازدر در ،فاتح خیبر            خسرو دارین ، سرور کونین ،والد سبطین

شد قتیل اشقیا ، آه وواویلا------آه و واویلا که مشتق فرق حیدر شد  ،شور محشرشد

غرق بحر خون ولی الله اکبر شد ،دل پراخگر شد          لاله سان محراب ونیلی پوش منبر شد ف تیره اختر شد

شد فلک لرزان ، شد ملک گریان ، انس وجان نالان        شد بپا شورعزا ، آه وواویلا----

آه و واویلا که بن عم شه خاتم ، سرور عالم              شد قتیل ازتیغ ظلم زاده ی ملجم ، شدبپا ماتم

زین مصیبت شد عیان در خلق شور غم ،با الم همدم         عرشیان مغموم ، فرشیان مهموم ،

زینب وکلثوم       شد بخون سر شنا ، آه وواویلا ---

آه وواویلا که زینب بی پدر گردید،خونجگر گردید               خون روان از چشم شبیر وشبر گردید ،

دیده تر گردید           نوحه گر ازاین عزا جن وبشر گردید سربسر گردید

اشکها جاری ، ناله هاناری ، با غم وزاری             شد جمیع ماسوا ، آه وواویلا ----

آه وواویلا که سبطین را بحال زار ، دیده شد خونبار             شد عیان گرد یتیمی بر گل رخسار، با دل افکار

زینب وکلثوم را برجسم وجان زد نار ، این غم بسیار             عندلب آسا توده یطاها  در غم بابا

می کشند ازدل نوا ، آه وواویلا----

آه وواویلاکه شداز این غم عظما ، غرقه خون دلها              از ثری شد تا ثریا شورش وغوغا ، بانگ واویلا

در نوای وا علیا طارم اعلا،ساکنین یکجا             زین عزا یکسر ، دست غم بر سر می زند آذر

باخروش وناله ها ، آه وواویلا ----به نقل ازدیوان آذر خراسانی -جلد سوم -صص ۳۸-۳۹ -انتشارات طوس مشهد-اثر طبع مرحوم سید غلامرضا آذر خراسانی ---------

بمناسبت شهادت علی ابن ابیطالب (ع) -قسمت دوم:از نادعلی کربلایی: 

لرزه در عرش علا افتاده غرقه خون شیر خدا افتاده        میرسد ناله ای از عرش برین   کشته شد شیر خدا رهبر دین 

آنکه در خانه ی حق گشت پدید              شد به معراج خداوند ، شهید         آنکه غمخوار یتیمان می بود       غرقه خون گشت براه معبود 

راد مردی که صلونی می گفت                    فرق بشکافته در بستر خفت  

آنکه تکمیل شده دین از او                          لاله رنگ است زخونش سر ورو  

آنکه در خانه ی حق بت بشکست                  در شب قدر به ایزد پیوست  

کشته شد آنکه بدی یاور ویار                         به یتیم وبه اسیر وبیمار  

آه  آه از ستم قوم دغا                                  کشته شد حجت حق ، شیر خدا  

از ستم کاری ابن ملجم                              غوطه ور (کرببلایی) در غم  

نقل :از صص 57-58 ارمغان کربلا -اثر نادعلی کربلایی -انتشارات خزر -تهران ---

موضوع : همراه با چهارده معصوم (ع),درشهادت هریک از چهارده معصوم (ع),
برچسب ها : ,

+ نوشته شده در 1397/3/14ساعت 0:34 توسط محمد حسن اسایش | تعداد بازديد :8

غرئب غار حراء+ وبعثت رسول الله(ص)

غار حرا وبعثت رسول الله (ص):

---غروبی سخت دلگیراست           ومن ، بنشسته ام اینجا، کنار غار پرت وساکتی ، تنها       که می گویند : روزی ، روزگاری ، مهبط وحی خدا بوده است ، ونام آن ((حراء))بوده است       واینجا، سرزمین کعبه وبطحاست...  وروز، از روزهای  حج پاک ما مسلمانهاست.      برون از غار          زپیش روی وزیرپای من ، تاهرکجا ، سنگ وبیابانست.        هوا گرم است وتبداراست اما می گرایدسوی سردی، سوی خاموشی.    وخورشیداز پس یک روز تب ،در بستر غرب افق ،آهسته می میرد..    ودر اطراف من از هیچ سویی ، رد پایی نیست    ودور من ، صدایی نیست

فضا خالی است     وذهن خسته وتنهای من ، چون مرغ نوبالی ،-که هردم شوق پروازیبه دل دارد-    کنارغار ،از هرسنگ، هر صخره      پرد بر صخره ایدیگر..

 

ومی جوید به کاوشهای پی گیگیری،    نشانیهای مردی را -     نشانیها،که شاید مانده بر جا ،دیر دیر: از سالیانی پیش_      ومن همراه مرغ ذهن خود،در غار می گردم.

 

وپیدا می کنم گویی نشانیها که می جویم:   همانست، اوست!     کنار غار ، اینجا ،جای پای اوست،می بینم   ومی بویم توگویی بوی اورا نیز    همانست ، اوست:

 

یتیم مکه ،چوپانک،جوانک،نوجوانی  از بنی هاشم        وبازرگان راه مکه وشامات

 

(امین)، آن راستین، آن پاکدل ، آن مرد،     وشوی برترین بانو:(خدیجه)

 

نیز ، آنکس کوسخن جز حق نمی گوید    وغیر از حق نمیجوید      وبتها را ستایشگر نمی باشد       واینک : این همان مردابرمرد است      (محمد) -ص- اوست 

 

این شعر ادامه دارد که ادامه ی آن درفرصتها ی بعدی  به نظر کاربران خواهد رسید

---پيام درد انسانهاي قرنم را زمن بشنو         پيام تلخ دختربچگان ،خفته اندر گور

 

پيام رنج انسانهاي زيربار،وزآزادگي مهجور     پيام آنکه افتاده است درگرداب

 

وفريادش بلنداست:((آي آدمها...))        پيام من ،پيام او،پيام ما...))

 

محمد(ص)غمگنانه ناله اي سرميدهد،آنگاه مي گويد:     خداي کعبه ،اي يکتا!

 

درون سينه ها ياد تومتروک است      وازبي دانشي واز بزهکاري ،:

 

مقام برترين مخلوق تو،انسان،         بسي پايين تراز حد سگ وخوک است.

 

خداي کعبه ،اي يکتا!فروغي جاودان بفرست،      که اين شبها بسي تار است.

 

ودست اهرمنها سخت در کاراست        ودستي رابه مهرازآستيني باز ،بيرون کن

 

که:برداردبه نيروي خدايي شايد،      اين افتاده  پرچمهاي  انسن را

 

فروشويد نفاق وکينه هاي کهنه از دلها        دراندازد به بام کهنه ي گيتي بلند آواز

 

برآرد نغمه اي همساز            فروپيچد بهم طومار قانونهاي جنگل را

 

 وگويد :آي انسانها!         فراگردهم آييد وفراز آييد       بازآييد

 

صدا بردارد انسان را        وگويد: هاي ، اي انسان!      برابر آفريدندت ،

 

برابر باش!       صدابردارداندرپارس ، درايران     وباآن کفشگرگويد :

 

پسر را رو ، به هر مکتب کهخواهي  نه!       سپاهي زاده راباکفشگر،

 

ديگرتفاوتهاي خوني نيست       سياهي وسپيدي نيز ،حتي،موجب نقص وفزوني نيست...    خداي کعبه ...اي ..يکتا...))       بدين هنگام

 

کسي آهسته گويي چون نسيمي مي خزد درغار      محمدرا صدا آهسته مي آيدفرود از اوج        ونجوا گونه مي گردد     پس آنگه مي شود خاموش.

 

سکوتي ژرف ووهم آلود  ناگه چون درخت جادواندرغار    ميرويد...

 

وشاخ وبرگ خود رادرفضاي قيرگون غار مي شويد

 

ومن درفکر آنم کاين چه کس بود،از کجا آمد؟!    که ناگه اين صدا آمد:

 

((بخوان!))... اما جواب يبر نمي خيزد        محمد ،سخت مبهوت است

 

گويا ،کاش ميديدم !    صدا باگرمترآوا وشيرين تر بياني باز مي گويد:

 

((بخوان!))..    اما محمد هم چنان خاموش

 

دل اندرسينه ي من باز مي ماند زکار خويش،گفتي ميروم از هوش

 

زمان دراضطاب وانتظارپاسخش،   گويي فرو مي ماند از رفتار               ((هستي) مي سپارد گوش       پس از لختي سکوت-اماکه عمري بود گويي-گفت:

 

((من خواندن نمي دانم))        همان کس ،باز پاسخ داد:  ((بخوان!بنام پرورنده ايزدت   کوآفريننده است...))   واو ميخواند، امالحن آوايش

 

به ديگر گونه آهنگ است          صدا گويي خدا رنگ است.   مي خواند:

 

((بخوان،بنام پرورنده ايزدت،کو آفريننده است...))*     *    *

 

درودي مي تراود  از لبم بر او      درودي گرم  *   *    *

 

غروب است وافق گلگون وخوشرنگ است    ومن بنشسته ام اينجا، کنارغارپرت وساکتي ،تنها

 

  که ميگويند روزي ،روزگاري مهبط وحي خدا بوده است،   ونام آن ((حري)) بوده است. 

 

ودر اطراف من ازهيچ سويي ردپايي نيست          ودور من ، صدايي نيست...*

 

*-اين شعرکه درسه قسمت متوالي عرضه گرديدبرگرفته از کتاب شاهکارهايي آزاشعار مذهبي .آراسته ي رضامعصومي _نشريه ي ماه نو-انتشارات رشيدي- است وچنانکه درسر آغازذکر شد اثر طبع موسوي گرمارود ي شاعر معروف معاصرکشور  ماست-صص128 -134

---پيام درد انسانهاي قرنم را زمن بشنو         پيام تلخ دختربچگان ،خفته اندر گور

 

پيام رنج انسانهاي زيربار،وزآزادگي مهجور     پيام آنکه افتاده است درگرداب

 

وفريادش بلنداست:((آي آدمها...))        پيام من ،پيام او،پيام ما...))

 

محمد(ص)غمگنانه ناله اي سرميدهد،آنگاه مي گويد:     خداي کعبه ،اي يکتا!

 

درون سينه ها ياد تومتروک است      وازبي دانشي واز بزهکاري ،:

 

مقام برترين مخلوق تو،انسان،         بسي پايين تراز حد سگ وخوک است.

 

خداي کعبه ،اي يکتا!فروغي جاودان بفرست،      که اين شبها بسي تار است.

 

ودست اهرمنها سخت در کاراست        ودستي رابه مهرازآستيني باز ،بيرون کن

 

که:برداردبه نيروي خدايي شايد،      اين افتاده  پرچمهاي  انسن را

 

فروشويد نفاق وکينه هاي کهنه از دلها        دراندازد به بام کهنه ي گيتي بلند آواز

 

برآرد نغمه اي همساز            فروپيچد بهم طومار قانونهاي جنگل را

 

 وگويد :آي انسانها!         فراگردهم آييد وفراز آييد       بازآييد

 

صدا بردارد انسان را        وگويد: هاي ، اي انسان!      برابر آفريدندت ،

 

برابر باش!       صدابردارداندرپارس ، درايران     وباآن کفشگرگويد :

 

پسر را رو ، به هر مکتب کهخواهي  نه!       سپاهي زاده راباکفشگر،

 

ديگرتفاوتهاي خوني نيست       سياهي وسپيدي نيز ،حتي،موجب نقص وفزوني نيست...    خداي کعبه ...اي ..يکتا...))       بدين هنگام

 

کسي آهسته گويي چون نسيمي مي خزد درغار      محمدرا صدا آهسته مي آيدفرود از اوج        ونجوا گونه مي گردد     پس آنگه مي شود خاموش.

 

سکوتي ژرف ووهم آلود  ناگه چون درخت جادواندرغار    ميرويد...

 

وشاخ وبرگ خود رادرفضاي قيرگون غار مي شويد

 

ومن درفکر آنم کاين چه کس بود،از کجا آمد؟!    که ناگه اين صدا آمد:

 

((بخوان!))... اما جواب يبر نمي خيزد        محمد ،سخت مبهوت است

 

گويا ،کاش ميديدم !    صدا باگرمترآوا وشيرين تر بياني باز مي گويد:

 

((بخوان!))..    اما محمد هم چنان خاموش

 

دل اندرسينه ي من باز مي ماند زکار خويش،گفتي ميروم از هوش

 

زمان دراضطاب وانتظارپاسخش،   گويي فرو مي ماند از رفتار               ((هستي) مي سپارد گوش       پس از لختي سکوت-اماکه عمري بود گويي-گفت:

 

((من خواندن نمي دانم))        همان کس ،باز پاسخ داد:  ((بخوان!بنام پرورنده ايزدت   کوآفريننده است...))   واو ميخواند، امالحن آوايش

 

به ديگر گونه آهنگ است          صدا گويي خدا رنگ است.   مي خواند:

 

((بخوان،بنام پرورنده ايزدت،کو آفريننده است...))*     *    *

 

درودي مي تراود  از لبم بر او      درودي گرم  *   *    *

 

غروب است وافق گلگون وخوشرنگ است    ومن بنشسته ام اينجا، کنارغارپرت وساکتي ،تنها

 

  که ميگويند روزي ،روزگاري مهبط وحي خدا بوده است،   ونام آن ((حري)) بوده است. 

 

ودر اطراف من ازهيچ سويي ردپايي نيست          ودور من ، صدايي نيست...*

 

*-اين شعرکه درسه قسمت متوالي عرضه گرديدبرگرفته از کتاب شاهکارهايي آزاشعار مذهبي .آراسته ي رضامعصومي _نشريه ي ماه نو-انتشارات رشيدي- است وچنانکه درسر آغازذکر شد اثر طبع موسوي گرمارود ي شاعر معروف معاصرکشور  ماست-صص128 -شاعر--

پیام درد انسانهای قرنم را زمن بشنو         پیام تلخ دختربچگان ،خفته اندر گور

 

پیام رنج انسانهای زیربار،وزآزادگی مهجور     پیام آنکه افتاده است درگرداب

وفریادش بلنداست:((آی آدمها...))        پیام من ،پیام او،پیام ما...))

محمد(ص)غمگنانه ناله ای سرمیدهد،آنگاه می گوید:     خدای کعبه ،ای یکتا!

درون سینه ها یاد تومتروک است      وازبی دانشی واز بزهکاری ،:

مقام برترین مخلوق تو،انسان،         بسی پایین تراز حد سگ وخوک است.

خدای کعبه ،ای یکتا!فروغی جاودان بفرست،      که این شبها بسی تار است.

ودست اهرمنها سخت در کاراست        ودستی رابه مهرازآستینی باز ،بیرون کن

که:برداردبه نیروی خدایی شاید،      این افتاده  پرچمهای  انسان را

فروشوید نفاق وکینه های کهنه از دلها        دراندازد به بام کهنه ی گیتی بلند آواز

برآرد نغمه ای همساز            فروپیچد بهم طومار قانونهای جنگل را

 وگوید :آی انسانها!         فراگردهم آیید وفراز آیید       بازآیید

صدا بردارد انسان را        وگوید: های ، ای انسان!      برابر آفریدندت ،

برابر باش!       صدابردارداندرپارس ، درایران     وباآن کفشگرگوید :

پسر را رو ، به هر مکتب کهخواهی  نه!       سپاهی زاده راباکفشگر،

دیگرتفاوتهای خونی نیست       سیاهی وسپیدی نیز ،حتی،موجب نقص وفزونی نیست...    خدای کعبه ...ای ..یکتا...))       بدین هنگام

کسی آهسته گویی چون نسیمی می خزد درغار      محمدرا صدا آهسته می آیدفرود از اوج        ونجوا گونه می گردد     پس آنگه می شود خاموش.

سکوتی ژرف ووهم آلود  ناگه چون درخت جادواندرغار    میروید...

وشاخ وبرگ خود رادرفضای قیرگون غار می شوید

ومن درفکر آنم کاین چه کس بود،از کجا آمد؟!    که ناگه این صدا آمد:

((بخوان!))... اما جواب یبر نمی خیزد        محمد ،سخت مبهوت است

گویا ،کاش میدیدم !    صدا باگرمترآوا وشیرین تر بیانی باز می گوید:

((بخوان!))..    اما محمد هم چنان خاموش

دل اندرسینه ی من باز می ماند زکار خویش،گفتی میروم از هوش

زمان دراضطاب وانتظارپاسخش،   گویی فرو می ماند از رفتار               ((هستی) می سپارد گوش       پس از لختی سکوت-اماکه عمری بود گویی-گفت:

((من خواندن نمی دانم))        همان کس ،باز پاسخ داد:  ((بخوان!بنام پرورنده ایزدت   کوآفریننده است...))   واو میخواند، امالحن آوایش

به دیگر گونه آهنگ است          صدا گویی خدا رنگ است.   می خواند:

((بخوان،بنام پرورنده ایزدت،کو آفریننده است...))*     *    *

درودی می تراود  از لبم بر او      درودی گرم  *   *    *

غروب است وافق گلگون وخوشرنگ است    ومن بنشسته ام اینجا، کنارغارپرت وساکتی ،تنها

  که میگویند روزی ،روزگاری مهبط وحی خدا بوده است،   ونام آن ((حری)) بوده است. 

ودر اطراف من ازهیچ سویی ردپایی نیست          ودور من ، صدایی نیست...*

*-این شعرکه درسه قسمت متوالی عرضه گردیدبرگرفته از کتاب شاهکارهایی آزاشعار مذهبی .آراسته ی رضامعصومی _نشریه ی ماه نو-انتشارات رشیدی- است وچنانکه درسر آغازذکر شد اثر طبع موسوی گرمارود ی شاعر معروف معاصرکشور  ماست-صص128 -134

---غروبی سخت دلگیراست           ومن ، بنشسته ام اینجا، کنار غار پرت وساکتی ، تنها       که می گویند : روزی ، روزگاری ، مهبط وحی خدا بوده است ، ونام آن ((حراء))بوده است       واینجا، سرزمین کعبه وبطحاست...  وروز، از روزهای  حج پاک ما مسلمانهاست.      برون از غار          زپیش روی وزیرپای من ، تاهرکجا ، سنگ وبیابانست.        هوا گرم است وتبداراست اما می گرایدسوی سردی، سوی خاموشی.    وخورشیداز پس یک روز تب ،در بستر غرب افق ،آهسته می میرد..    ودر اطراف من از هیچ سویی ، رد پایی نیست    ودور من ، صدایی نیست

فضا خالی است     وذهن خسته وتنهای من ، چون مرغ نوبالی ،-که هردم شوق پروازیبه دل دارد-    کنارغار ،از هرسنگ، هر صخره      پرد بر صخره ایدیگر..

 

ومی جوید به کاوشهای پی گیگیری،    نشانیهای مردی را -     نشانیها،که شاید مانده بر جا ،دیر دیر: از سالیانی پیش_      ومن همراه مرغ ذهن خود،در غار می گردم.

 

وپیدا می کنم گویی نشانیها که می جویم:   همانست، اوست!     کنار غار ، اینجا ،جای پای اوست،می بینم   ومی بویم توگویی بوی اورا نیز    همانست ، اوست:

 

یتیم مکه ،چوپانک،جوانک،نوجوانی  از بنی هاشم        وبازرگان راه مکه وشامات

 

(امین)، آن راستین، آن پاکدل ، آن مرد،     وشوی برترین بانو:(خدیجه)

 

نیز ، آنکس کوسخن جز حق نمی گوید    وغیر از حق نمیجوید      وبتها را ستایشگر نمی باشد       واینک : این همان مردابرمرد است      (محمد) -ص- اوست 

 

این شعر ادامه دارد که ادامه ی آن درفرصتها ی بعدی  به نظر کاربران خواهد رسید

---پيام درد انسانهاي قرنم را زمن بشنو         پيام تلخ دختربچگان ،خفته اندر گور

 

پيام رنج انسانهاي زيربار،وزآزادگي مهجور     پيام آنکه افتاده است درگرداب

 

وفريادش بلنداست:((آي آدمها...))        پيام من ،پيام او،پيام ما...))

 

محمد(ص)غمگنانه ناله اي سرميدهد،آنگاه مي گويد:     خداي کعبه ،اي يکتا!

 

درون سينه ها ياد تومتروک است      وازبي دانشي واز بزهکاري ،:

 

مقام برترين مخلوق تو،انسان،         بسي پايين تراز حد سگ وخوک است.

 

خداي کعبه ،اي يکتا!فروغي جاودان بفرست،      که اين شبها بسي تار است.

 

ودست اهرمنها سخت در کاراست        ودستي رابه مهرازآستيني باز ،بيرون کن

 

که:برداردبه نيروي خدايي شايد،      اين افتاده  پرچمهاي  انسن را

 

فروشويد نفاق وکينه هاي کهنه از دلها        دراندازد به بام کهنه ي گيتي بلند آواز

 

برآرد نغمه اي همساز            فروپيچد بهم طومار قانونهاي جنگل را

 

 وگويد :آي انسانها!         فراگردهم آييد وفراز آييد       بازآييد

 

صدا بردارد انسان را        وگويد: هاي ، اي انسان!      برابر آفريدندت ،

 

برابر باش!       صدابردارداندرپارس ، درايران     وباآن کفشگرگويد :

 

پسر را رو ، به هر مکتب کهخواهي  نه!       سپاهي زاده راباکفشگر،

 

ديگرتفاوتهاي خوني نيست       سياهي وسپيدي نيز ،حتي،موجب نقص وفزوني نيست...    خداي کعبه ...اي ..يکتا...))       بدين هنگام

 

کسي آهسته گويي چون نسيمي مي خزد درغار      محمدرا صدا آهسته مي آيدفرود از اوج        ونجوا گونه مي گردد     پس آنگه مي شود خاموش.

 

سکوتي ژرف ووهم آلود  ناگه چون درخت جادواندرغار    ميرويد...

 

وشاخ وبرگ خود رادرفضاي قيرگون غار مي شويد

 

ومن درفکر آنم کاين چه کس بود،از کجا آمد؟!    که ناگه اين صدا آمد:

 

((بخوان!))... اما جواب يبر نمي خيزد        محمد ،سخت مبهوت است

 

گويا ،کاش ميديدم !    صدا باگرمترآوا وشيرين تر بياني باز مي گويد:

 

((بخوان!))..    اما محمد هم چنان خاموش

 

دل اندرسينه ي من باز مي ماند زکار خويش،گفتي ميروم از هوش

 

زمان دراضطاب وانتظارپاسخش،   گويي فرو مي ماند از رفتار               ((هستي) مي سپارد گوش       پس از لختي سکوت-اماکه عمري بود گويي-گفت:

 

((من خواندن نمي دانم))        همان کس ،باز پاسخ داد:  ((بخوان!بنام پرورنده ايزدت   کوآفريننده است...))   واو ميخواند، امالحن آوايش

 

به ديگر گونه آهنگ است          صدا گويي خدا رنگ است.   مي خواند:

 

((بخوان،بنام پرورنده ايزدت،کو آفريننده است...))*     *    *

 

درودي مي تراود  از لبم بر او      درودي گرم  *   *    *

 

غروب است وافق گلگون وخوشرنگ است    ومن بنشسته ام اينجا، کنارغارپرت وساکتي ،تنها

 

  که ميگويند روزي ،روزگاري مهبط وحي خدا بوده است،   ونام آن ((حري)) بوده است. 

 

ودر اطراف من ازهيچ سويي ردپايي نيست          ودور من ، صدايي نيست...*

 

*-اين شعرکه درسه قسمت متوالي عرضه گرديدبرگرفته از کتاب شاهکارهايي آزاشعار مذهبي .آراسته ي رضامعصومي _نشريه ي ماه نو-انتشارات رشيدي- است وچنانکه درسر آغازذکر شد اثر طبع موسوي گرمارود ي شاعر معروف معاصرکشور  ماست-صص128 -134

---پيام درد انسانهاي قرنم را زمن بشنو         پيام تلخ دختربچگان ،خفته اندر گور

 

پيام رنج انسانهاي زيربار،وزآزادگي مهجور     پيام آنکه افتاده است درگرداب

 

وفريادش بلنداست:((آي آدمها...))        پيام من ،پيام او،پيام ما...))

 

محمد(ص)غمگنانه ناله اي سرميدهد،آنگاه مي گويد:     خداي کعبه ،اي يکتا!

 

درون سينه ها ياد تومتروک است      وازبي دانشي واز بزهکاري ،:

 

مقام برترين مخلوق تو،انسان،         بسي پايين تراز حد سگ وخوک است.

 

خداي کعبه ،اي يکتا!فروغي جاودان بفرست،      که اين شبها بسي تار است.

 

ودست اهرمنها سخت در کاراست        ودستي رابه مهرازآستيني باز ،بيرون کن

 

که:برداردبه نيروي خدايي شايد،      اين افتاده  پرچمهاي  انسن را

 

فروشويد نفاق وکينه هاي کهنه از دلها        دراندازد به بام کهنه ي گيتي بلند آواز

 

برآرد نغمه اي همساز            فروپيچد بهم طومار قانونهاي جنگل را

 

 وگويد :آي انسانها!         فراگردهم آييد وفراز آييد       بازآييد

 

صدا بردارد انسان را        وگويد: هاي ، اي انسان!      برابر آفريدندت ،

 

برابر باش!       صدابردارداندرپارس ، درايران     وباآن کفشگرگويد :

 

پسر را رو ، به هر مکتب کهخواهي  نه!       سپاهي زاده راباکفشگر،

 

ديگرتفاوتهاي خوني نيست       سياهي وسپيدي نيز ،حتي،موجب نقص وفزوني نيست...    خداي کعبه ...اي ..يکتا...))       بدين هنگام

 

کسي آهسته گويي چون نسيمي مي خزد درغار      محمدرا صدا آهسته مي آيدفرود از اوج        ونجوا گونه مي گردد     پس آنگه مي شود خاموش.

 

سکوتي ژرف ووهم آلود  ناگه چون درخت جادواندرغار    ميرويد...

 

وشاخ وبرگ خود رادرفضاي قيرگون غار مي شويد

 

ومن درفکر آنم کاين چه کس بود،از کجا آمد؟!    که ناگه اين صدا آمد:

 

((بخوان!))... اما جواب يبر نمي خيزد        محمد ،سخت مبهوت است

 

گويا ،کاش ميديدم !    صدا باگرمترآوا وشيرين تر بياني باز مي گويد:

 

((بخوان!))..    اما محمد هم چنان خاموش

 

دل اندرسينه ي من باز مي ماند زکار خويش،گفتي ميروم از هوش

 

زمان دراضطاب وانتظارپاسخش،   گويي فرو مي ماند از رفتار               ((هستي) مي سپارد گوش       پس از لختي سکوت-اماکه عمري بود گويي-گفت:

 

((من خواندن نمي دانم))        همان کس ،باز پاسخ داد:  ((بخوان!بنام پرورنده ايزدت   کوآفريننده است...))   واو ميخواند، امالحن آوايش

 

به ديگر گونه آهنگ است          صدا گويي خدا رنگ است.   مي خواند:

 

((بخوان،بنام پرورنده ايزدت،کو آفريننده است...))*     *    *

 

درودي مي تراود  از لبم بر او      درودي گرم  *   *    *

 

غروب است وافق گلگون وخوشرنگ است    ومن بنشسته ام اينجا، کنارغارپرت وساکتي ،تنها

 

  که ميگويند روزي ،روزگاري مهبط وحي خدا بوده است،   ونام آن ((حري)) بوده است. 

 

ودر اطراف من ازهيچ سويي ردپايي نيست          ودور من ، صدايي نيست...*

 

*-اين شعرکه درسه قسمت متوالي عرضه گرديدبرگرفته از کتاب شاهکارهايي آزاشعار مذهبي .آراسته ي رضامعصومي _نشريه ي ماه نو-انتشارات رشيدي- است وچنانکه درسر آغازذکر شد اثر طبع موسوي گرمارود ي شاعر معروف معاصرکشور  ماست-صص128 -شاعر--

پیام درد انسانهای قرنم را زمن بشنو         پیام تلخ دختربچگان ،خفته اندر گور

 

پیام رنج انسانهای زیربار،وزآزادگی مهجور     پیام آنکه افتاده است درگرداب

وفریادش بلنداست:((آی آدمها...))        پیام من ،پیام او،پیام ما...))

محمد(ص)غمگنانه ناله ای سرمیدهد،آنگاه می گوید:     خدای کعبه ،ای یکتا!

درون سینه ها یاد تومتروک است      وازبی دانشی واز بزهکاری ،:

مقام برترین مخلوق تو،انسان،         بسی پایین تراز حد سگ وخوک است.

خدای کعبه ،ای یکتا!فروغی جاودان بفرست،      که این شبها بسی تار است.

ودست اهرمنها سخت در کاراست        ودستی رابه مهرازآستینی باز ،بیرون کن

که:برداردبه نیروی خدایی شاید،      این افتاده  پرچمهای  انسان را

فروشوید نفاق وکینه های کهنه از دلها        دراندازد به بام کهنه ی گیتی بلند آواز

برآرد نغمه ای همساز            فروپیچد بهم طومار قانونهای جنگل را

 وگوید :آی انسانها!         فراگردهم آیید وفراز آیید       بازآیید

صدا بردارد انسان را        وگوید: های ، ای انسان!      برابر آفریدندت ،

برابر باش!       صدابردارداندرپارس ، درایران     وباآن کفشگرگوید :

پسر را رو ، به هر مکتب کهخواهی  نه!       سپاهی زاده راباکفشگر،

دیگرتفاوتهای خونی نیست       سیاهی وسپیدی نیز ،حتی،موجب نقص وفزونی نیست...    خدای کعبه ...ای ..یکتا...))       بدین هنگام

کسی آهسته گویی چون نسیمی می خزد درغار      محمدرا صدا آهسته می آیدفرود از اوج        ونجوا گونه می گردد     پس آنگه می شود خاموش.

سکوتی ژرف ووهم آلود  ناگه چون درخت جادواندرغار    میروید...

وشاخ وبرگ خود رادرفضای قیرگون غار می شوید

ومن درفکر آنم کاین چه کس بود،از کجا آمد؟!    که ناگه این صدا آمد:

((بخوان!))... اما جواب یبر نمی خیزد        محمد ،سخت مبهوت است

گویا ،کاش میدیدم !    صدا باگرمترآوا وشیرین تر بیانی باز می گوید:

((بخوان!))..    اما محمد هم چنان خاموش

دل اندرسینه ی من باز می ماند زکار خویش،گفتی میروم از هوش

زمان دراضطاب وانتظارپاسخش،   گویی فرو می ماند از رفتار               ((هستی) می سپارد گوش       پس از لختی سکوت-اماکه عمری بود گویی-گفت:

((من خواندن نمی دانم))        همان کس ،باز پاسخ داد:  ((بخوان!بنام پرورنده ایزدت   کوآفریننده است...))   واو میخواند، امالحن آوایش

به دیگر گونه آهنگ است          صدا گویی خدا رنگ است.   می خواند:

((بخوان،بنام پرورنده ایزدت،کو آفریننده است...))*     *    *

درودی می تراود  از لبم بر او      درودی گرم  *   *    *

غروب است وافق گلگون وخوشرنگ است    ومن بنشسته ام اینجا، کنارغارپرت وساکتی ،تنها

  که میگویند روزی ،روزگاری مهبط وحی خدا بوده است،   ونام آن ((حری)) بوده است. 

ودر اطراف من ازهیچ سویی ردپایی نیست          ودور من ، صدایی نیست...*

*-این شعرکه درسه قسمت متوالی عرضه گردیدبرگرفته از کتاب شاهکارهایی آزاشعار مذهبی .آراسته ی رضامعصومی _نشریه ی ماه نو-انتشارات رشیدی- است وچنانکه درسر آغازذکر شد اثر طبع موسوی گرمارود ی شاعر معروف معاصرکشور  ماست-صص128 -134-مححمد حسن اسایش.

موضوع : همراه با چهارده معصوم (ع),از هردری سخنی ,در ولادت هریک از چهارده معصوم (ع),اهل بیت و معصومین (ع),غروب دلگیر غار حرا وبعثت رسول الله (ص),
برچسب ها : ,

+ نوشته شده در 1397/1/27ساعت 19:03 توسط محمد حسن اسایش | تعداد بازديد :13

عناوين مطالب پربازدید
درشهادت امام هادی(ع)+ ولادت امام باقر (ع)
غرئب غار حراء+ وبعثت رسول الله(ص)
در ولادت امام زمان (عج...)
درشهادت مولی امیر المومنین علی(ع)
اربعین شه گلگون‌کفن است+شهادت رسول اله وامام مجتبی وامام رضا(ع)و
نواهای زنانه ومردانه رایج در کوچ نهارجان بیرجندبرایمجالس عزا وماتم
دوبیتی ها وفراقی های رایج در کوچ نهارجان در ده های اخیر